کتابخانه نیما

مسدود شدن کتابخانه نیما و انتقال به پرشین بلاگ

2010-12-22T03:42:00.000-08:00

سلام دوستان

پس از استقبال گسترده ای که از کتابخانه نیما شد و ارتباط صمیمانه ای که با یکایک شما داشتم ،امروز به یکباره دیدم سایتم فیلتر شده است!

کتابخانه نیما بدون جهت گیری سیاسی ، بدون هرگونه بد آموزی یا وصله های آنچنانی و...چند سالی بود که زمینه ارتباط فرهنگی با علاقمندان را ایجاد نموده بودکه امروز به لطف ممیزی کور و دگم موجود بسته شد.

کتابخانه نیما با توجه به رسالت خویش ادامه حیات می دهد.و فرصتی است برای آزاد اندیشی.

مگر در قرآن (الذین یستمعون القول فیتبعون احسنه)بشارت به مومنین نداده شده که همه گونه کلام را بشنوند وبهترینش را گزینش کنند؟ پس چه شده که اجازه تبادل افکار و اطلاعات وآزاد اندیشی را از من و توی ایرانی گرفته اند ومی خواهند تفکری قالبی را جایگزینش نمایند.در حال حاضر گمان میکنم حکومت با بسیاری از ارزش هایی که به بهانه آن مردم را به هر سوکه می خواست می کشید اکنون در تضاد و تناقضی اسف بار به سر می برد.این شاید یکی از خصوصیات نظام هایی از این دست است که ایدئولوژی هایی که بر آنها تکیه دارند روزی آنها را تفی خواهند کرد....بگذریم تاریخ قضاوت خود را خواهد نمود. بستن وب گاه یک وب نویس یعنی
یعنی تو حق نداری جور دیگری نگاه کنی....همانطور که من میخواهم بایددنیا راببینی!

به نظر شما با این تفکر می توان به کجا رسید؟ به کدام ناکجا آباد؟

امروز حال خوبی ندارم.مثل آن می ماند که بخواهی وارد خانه ات شوی ببینی دزد امده وتازه قفل خانه ات را نیز عوض کرده.

باکی نیز از بسته شدن این وب گاه و وب گاه های دیگر ندارم.وقتی روزنامه های میرزاده عشقی در دوران مشروطه توقیف می شد می گفت موج را بسته اید ، رعد را منتشر میکنم!

بر این باورم که این یک نبرد است.نبردی سهمگین بین تاریکی و رو شنایی.

به فرموده زرتشت من بر علیه تاریکی شمشیر نمیکشم .با آگاهی و روشنی به جنگش می روم.

ازین پس خواهم کوشید کتابخانه نیما را آنگونه که شایسته است برای شما هر روز پر بار تر و آموزنده تر کنم.
کتابخانه نیما به نشانی زیر انتقال یافت:
http://nimalibrary.persianblog.ir
به امید دیدار در خانه جدید!

دانلود بهترین های شاهین نجفی

2010-12-07T03:41:00.000-08:00

برادر بر دار(شنیداری همخوانی با شاهو)Shahin Najafi & Antikarisma - Enkar(shahinrap.iranblog.com).
Shahin Najafi - Illusion - Hameh Chi Dorooghe.

shahin Najafi - Ma Mard Nistim

chiz.shahin najafi

طرف ما
دراکولا
فصل دریا
Shahin Najafi - Ma Mard Nistim [128].mp3

انقلاب تفکر( شنیداری-همخوانی با غوغا)

مصاحبه با صدای آمریکا

همچنین:

Shahin Najafi Sedaye Emrica.

Shahin Najafi & Hatef - Fasle Darya

Rapknot Feat. Shahin Najafi - Hamghafas [128].mp3

Shahin najafi - NEDA

پیوند های موضوع :
متن ترانه های شاهین نجفی (بخش نخست)
دانلود اهنگ های شاهین نجفی ازکتابخانه نیما
موسیقی اعتراض:شاهین نجفی
جدیدتر:

دانلود آلبوم شاهین نجفی به نام سال خون+ متن مصاحبه با هنرمند

2010-12-05T09:43:00.000-08:00

( ترانه سرايان: شاهين نجفي ، نويد زردي ، ميلاد مفرد )

( آهنگسازان: شاهين نجفي ، بابک خزايي ، امير عظيمي )

( تنظيم کنندگان: بابک خزايي ، امير عظيمي )
توجه :
از کلیه دوستان بزرگوارم در خارج از ایران و بازدیدکنندگان این سایت خواهش می شود چنانکه امکان خرید نسخه اورژینال این آلبوم و حمایت از هنرمند گرانقدر کشورمان را دارند از دانلود این اثر خودداری فرمایند.
این اثر صرفا جهت بهره برداری هموطنان داخل کشور برای دانلود در این قسمت قرارداده شده است.
با سپاس
نیما خسروی

دانلود آلبوم به صورت یکجا با کیفیت Mp3 320:

Shahin Najafi - Sale Khoon.zip

Mp3 320

دانلود اثر به صورت تک آهنگ :

01 Daram Chert Migam.mp3 9.7 MB Nov-21-10

02 Junfada (feat. Navid Zardi).mp3 10.5 MB Nov-21-10

03 Hack.mp3 7.6 MB Nov-21-10

04 Party Siasi.mp3 6.8 MB Nov-21-10

05 Mostarah.mp3 5.4 MB Nov-21-10

06 Doctor.mp3 6.9 MB Nov-21-10

07 Hamjens (feat. Amir Azimi).mp3 7.2 MB Nov-21-10

08 Sale Khoon.mp3 6.9 MB Nov-21-10

09 Vay Koshti Maro.mp3 8 MB Nov-21-10

10 Baradar Bar Dar (feat. Shahoo).mp3 8.2 MB Nov-21-10

11 Ghasam (feat. Amir Azimi & Milad.mp3 10.8 MB Nov-21-10

دانلود آلبوم به صورت یکجا با کیفیت Mp3 128

Shahin Najafi - Sale Khoon [128].zip

دریافت از مدیا فایر

دانلود آلبوم به صورت یکجا با کیفیت Ogg 64

Shahin Najafi - Sale Khoon [ogg].zip

مصاحبه نصیر مشکوری با شاهین نجفی درباره سال خون

نصیر مشکوری: سال خون؛ عجب اِسمی! چند وقت طول کشید تا این آلبوم رو کامل کردی؟

شاهین نجفی: فکر می کنم نه ماه روی آن کار کردیم

.

نصیر مشکوری: آهنگساز و تنظیم کنندۀ این آلبوم چه کسی بوده؟
شاهین نجفی: آهنگسازی این آلبوم به جز آهنگ "پارتی سیاسی" و "برادر بر دار" از بابک خزایی و "قسم" از امیر عظیمی، همگی کارهای خودم بود. یعنی 8 تا آهنگ. تمامی تنظیم ها از بابک خزایی بجز "قسم" از امیر عظیمی بود. میکس و مستر را مجید کاظمی از "ریورس استودیو" انجام داد و ضبط ها در "این لاین استودیو" و طرح روی جلد هم از شهریار احدی است.

نصیر مشکوری: چرا عنوان "سال خون" رو انتخاب کردید؟
شاهین نجفی: این انتخاب دوستان ما در اینترنت بود. از بین حدود 40 عنوان انتخاب شده، با رای گیری این عنوان انتخاب شد.

نصیر مشکوری: قبلاً که با شما تلفنی صحبت کردم گفتید که آلبوم رو برای برداشت رایگان در سایت ها و وبلاگ های ویژۀ رپ فارس گذاشتید تا ایرانیان داخل کشور بتوانند آلبوم رو دریافت کنند. همزمان هم آلبوم رو برای فروش در سایت های معتبری مثل آمازون، آیتونز و سی دی بیبی گذاشتید تا طرفداران و مخاطبان شما در خارج از ایران آلبوم رو خریداری کنند. فکر نمی کنید این عمل شما باعث بشود فروش آلبوم "سال خون" پایین بیاد؟
شاهین نجفی: نه اصلاً. درواقع ما به این وسیله با درک شرایط داخل ایران آلبوم را منتشر کردیم و به فهم و شعور ایرانی های خارج از کشور اعتماد کردیم. آنهایی که باید می خریدند می خرند و آنهایی هم که نمی خریدند اگر خودمان برای دانلود نمی گذاشتیم باز هم نمی خریدند و می رفتند دانلود می کردند.اما جالب است که ما با اینکه در ایران برای دانلود گذاشتیم، فروشمان هم در ایران عالی بود. در خارج از کشور هم تا الان خوب بود

.

نصیر مشکوری: فکر می کنید چه چیزی این آلبوم را از آلبوم قبلی شما متمایز می کند؟
شاهین نجفی: خوب اتفاقاتی در سازبندی آهنگ ها وجود داشت. ما از صدای سازهای آفریقایی تا خاور میانه تا تیمپانی و چلو و از سازهای ایرانی مثل دف و سه تار هم استفاده کردیم. طبیعتاً در ملودی ها و هارمونی کلی کارها هم آن فضای شرقی را می بینید. این فضای شرقی لزوماً ایرانی نیست. بلکه ما شیوۀ هارمونیک و ریتم رو با یک ترکیب بندی روی ریتم رپ قرار دادیم. نوع خوندن کارها بازگشت من بود به مجموعه کارهای "ما مرد نیستیم". اما در بعضی کارها مشخصاً از سبک راک و فانک استفاده کردیم. آلبوم "ایلوسیون" بر اساس ساختار ارکسترال ساخته شده بود. اما وحشی نبود. طنز نداشت. خشمش خیلی غمگین بود و در آلبوم سال خون ما دوباره عناصر خشم، غم و طنز رو با هم ترکیب کردیم

.

نصیر مشکوری: تا آنجا که من می دانم اگر اشتباه متوجه نشده باشم؛ چند عدد از قطعات این آلبوم از رپ خوان های ناشناس گرفته شده که تعدادی در داخل ایران و تعدادی در خارج از ایران مقیم هستند. این سوال برای من پیش آمده که چرا شاهین نجفی که خود شاعر است در این آلبوم آمده و از اشعار دیگر رپ خوان ها استفاده کرده است. آیا فکر نمی کنید که به عنوان یک رپ خوان و شاعر بهتر می بود که نوشته های خودتان را رپ می خواندید؟
شاهین نجفی: یک سوتفاهمی شده است. من ترانه های کسی را نخواندم. امیر عظیمی، نوید زردی و میلاد مفرد هر کدام در پارت های خودشان، تکست های خودشان را خواندند. این اتفاقاً بر اساس سنت رپ است که هر کس تکست خودش را بنویسد. من در رپ تا الان تکست هیچ شخص دیگری را نخوانده ام و فکر نکنم که بخوانم. اما اگر دلیل همکاری ما را بخواهید جریان این است؛ این در واقع یک پروژه بود از طرف "شرمیوزیک". ما از همۀ هنرمندان با استعداد خواستیم کارهای خود را بفرستند تا از میان آنها چند تا را برای آلبوم انتخاب کنیم. و در نهایت این 3 هنرمند انتخاب شدند و الان هم عضو "شرمیوزیک" هستند و من با جرات می گویم که هر کدام در سبک خودشان بزودی در رپ فارسی تثبیت می شوند

نصیر مشکوری: بسیار عالی. اما جریان آهنگ " من و هک نکن" چیست؟
شاهین نجفی: پارسال بود که ارتش سایبری وبسایت مرا هک کرد و مرا خوانندۀ ملعونی دانست که با این کار مثلاً قدرت خودشان را به ما نشان بدهند. سایت با کمک یک تیم حرفه ای در عرض یک روز پس گرفته شد و در عرض چند روز دوباره بالا اومد. این کار "هک" هم خطاب به این عزیزان "سایبرمرام" بود.

نصیر مشکوری: بله، این نشان می دهد که از دید مسئولین فرهنگی نظام و "ارتش سایبری" دولت ایران موسیقی شما ناهنجار و مبتذل است! آیا واقعاً ناهنجار و مبتذل هستند و یا اصلاً موسیقی شما خطری برای جامعه دارد که لازم باشد شما را تحت فشار قرار دهند و حتی سایت شما هک شود؟

شاهین نجفی: می تواند باشد. من می دانم که ناهنجار یعنی مخالفت با هنجارهای کلی جامعه و در نتیجه می تواند خطرناک برای تثبیت آنچه سنت و مذهب می خواهد باشد، اما مبتذل بودن را نمی فهمم. این مبتذل بودن را من بیشتر در نوعی از هنر به خدمت گرفته شده و پاستوریزۀ خود سیستم حکومتی یا توصیف عشق های - صد من یک غاز - یا حتی ادعاها و همدردی های سطحی لوس آنجلسی ها مثلاً در مورد یک مسئلۀ اجتماعی یا سیاسی، می بینم. وگر نه حتی عربده کشی های آن جوان رپ خوان که روزمرگی های سادۀ خود را رپ می کند مبتذل نمی دانم. حتی اگر روشنفکرانه نباشد اما واقعی ست. پس طبیعی ست که سیستم آنچه را که خطرناک می داند، مبتذل، غربگرا، رکیک و غیر اخلاقی و ... تعبیر کند و طبیعتاً با آن برخورد می کند. این پاشنۀ آشیل یک نظام بسته است. پس بهتر است روی همین تابوشکنی ها و ناهنجاری های مصطلح مانور بدهیم.

نصیر مشکوری: پس ظاهراً موسیقی واقعی و سنت شکن را مبتذل می دانند! خب؛ آ یا می توان انواع موسیقی های مردم پسند غیرمجاز یا بقولی "زیرزمینی" مانند راک، آلترناتیو و هیپ هاپ در ایران را که آقایان ناهنجار و مبتذل قلمداد می کنند را نوعی نافرمانی مدنی دانست یا اینکه نوعی دگرگرائی فرهنگی و تجددطلبی ظاهری هستند؟

من فکر می کنم هر دوی اینها در این فضا وجود دارند اما مهم اینست که ما به کدام پر وبال بدهیم و کدام را تقویت کنیم. تاویل ما حتی از ترانه های سادۀ نوجوانان ایرانی می تواند با نگاهی به وضعییت خفقانی اجتماع در ایران باشد. من گمان می کنم خود سیستم حکومتی در نهایت آن قسمت از آثار که حداقل خطرها را داشته باشند را آزاد می گذارد و شق قوی و معناگرا را سرکوب می کند. فکر می کنم که باید تمرکز و استفاده از هر نوعی از موسیقی برای تقویت نافرمانی مدنی را تقویت کنیم تا این ابزار توسط سیستم حاکم به خدمت گرفته نشود. مهم نیست که مو و ظاهر جوانان چگونه است ،مهم این است که ما مغزشان را با مفاهیمی آشنا کنیم که آن مدها از آنجا نشات گرفته است.

نصیر مشکوری: فکر می کنید در این جنگ میان نسل ها، میان سنتگرائی و نوگرائی، آزادی بیان و خفقان معمولاً کدام پیروز است؟

تاریخ در حال تغییر است. کافی ست همین سی سال گذشته را ببینیم. کسی فکرش را هم نمی کرد که امروز وضعیت ارتباط دختران و پسران در ایران به اینجا بکشد. امروز جوانان دهۀ هفتاد را چه کسی می خواهد کنترل کند. با وجود دنیای مجازی، شما می خواهی جوان را با چه چیزی سرگرم کنی. آلترناتیو سیستم سنتی در مقابل سکس، سرخوشی، آزادی، الکل، موادمخدر و...چیست؟ با سینه زنی که نمی توانند جلوی مد های مو و لباس و... را بگیرند. کدام جوان سالمی ست که نمی خواهد در جوانی همخوابگی کند و دوست دختر و دوست پسر داشته باشد و تفریح کند. خوب شما می بینید یکی از مشغله های امروز سیستم حکومتی ایران همین مسائل است. دیگر حتی دورۀ فیلم هندی و ونوارکاست نیست. این سرنوشت نهایی ایران است. فقط مشکل این ست که در این میان اتفاقات ناگواری هم می افتد. چرا که آموزش نیست. همینکه امروز یک مادر بجای برخورد قهرآمیز با مسئلۀ جنسی دخترش، سعی می کند که از جایگاه یک دوست با او حرف بزند یعنی تغییر شکل گرفته است. 20 سال پیش مگر دختری می توانست آزادانه با مادر و پدرش حرف بزند. هنوز هم البته مشکل داریم اما روند حرکت رو به جلو بوده است. با بررسی همین روابط جزیی در اجتماع باید امیدوار بود که شکل برخورد با مفاهیم در ایران تغییر روزافزون می کند. باید با قدرت اطلاع رسانی کرد. وقتی تمامی راههای سیاسی مسدود است فقط هنر است که می تواند این بار را بر دوش بکشد. باید با چکش به جان این سنت افتاد. بگذارید صورت سنت از حرف های که می زنیم سرخ شود

نصیر مشکوری: حالا کمی به عمق آلبوم "سال خون" برگردیم. در کلیت آلبوم بنوعی طنز سیاه و منتقدانه ای همراه با حسی مالیخولیائی و غم انگیزی شنیده می شود. برای ما توضیح بدید که این غم و تمسخری که ذهنیت معترض شما را بیان می کنند برای چیست؟

شاهین نجفی: هیچ.

نصیر مشکوری: هیچ؟

شاهین نجفی: وقتی میگویم هیچ یعنی دقیقاً از همین هیچی خنده آور و دردناک هستی نشات میگیرد. من نگاهم به هستی همین است. در زندگی شخصی هم همینم شوخ، عصبی، غمگین. درواقع با همه چیز در یک جنگ نابرابر هستم از خودم گرفته تا جهان بیرون از من. از سیزده، چهارده سالگی اینجور بوده ام. شب ها بیدار، روزها خواب. تفریحات دیگران برایم ابلهانه و دردهای من برای دیگران مسخره. از کودکی. جهان برای من یک تصویر اسکیزوفرنیک بوده است که من گاهی در این تصاویر گم می شم. خودم هم یکی از همین تصاویرم. طبیعی ست که باید روانپریش و طناز و غمگین باشم.

نصیر مشکوری: خُب، این دوگانگی در جهان که اشاره کردید در شما هم هست! تا آنجا که شما را می شناسم غیرعادی تر و غیرمتعارف تر از دیگران نیستید. البته از دید من. شاید خیلی هم در قالب معیارهای رایج فرهنگی و اجتماعی جامعه هم بگنجید! اما می بینیم در موسیقی تان بنوعی هنجارشکن می شوید و از زبانی با معیارهای دیگر استفاده می کنید. این نشان می دهد که شما قابلیت تغییر موقعیت در میان معیارهای زبانی و فرهنگ زبانی را دارید. یعنی وقتی با شما جدی صحبت می کنیم هنجارهای فرهنگی را رعایت می کنید و متفکرانه جواب می دهید ولی وقتی در موقعیت یک رپ خوان و یا هنرمند قرار می گیرید وارد محیط دیگری می شوید که از زبانی دیگر استفاده می کند. هنجار شکن و معترض می شوید. من این را دوگانگی می بینم. دوگانگی که کانال رابطه اش موسیقی است. یعنی شخصیت روشنفکر شما از طریق موسیقی با آن شخصیت هنجار شکن و عصبانی و شورشی شما تماس برقرار می کند و آنجاست که رپآهنگ های شما رسانه می شود. یعنی جنبش رپ فارس رسانه ای را برای نسل جوان و دگرخواه بوجود آورده که از طریق کانال فرهنگی هیپ هاپ با هستی و واقعیت وجودی خودش در ارتباط قرار می گیرد تا خویش غیرمتعارف و ناهنجارش را بیان کند و این برآمده از یک دگرخواهی فرهنگی و اعتراض به قوانین عرفی و اخلاقی روز جامعه است. خودتان چگونه این دوگانگی رو توجیح می کنید؟ آیا با برداشت من موافقید؟

شاهین نجفی: نه این اِسمش دوگانگی نیست.
ببینید در فرهنگ شفاهی انگلیسی "فاک" یا "شیت" و در آلمانی "شایسه" و یا "آرش" (به معنی باسن) به صورت روزمره استفاده می شوند. این یعنی زهر این کلمات تا حدودی گرفته شده است. یعنی سقف این زبان بلند تر شده است. ما در فرهنگ شفاهی و رسمی فارسی این فضا را هنوز نداریم. این یک مسئله. دیگر اینکه شما آیا انتظار دارید یک رقصنده در هر جا که او را می بینید، بیاید و برایتان برقصد. زبان شعر و زبان رقص و یا... تنها در خود اثر تبدیل می شود به چیزی که ما می گوییم: این هنر است. یعنی صرف برهنه شدن یا همخوابگی بازیگر یک فیلم، آنرا اروتیک نمینامیم بلکه جریان کلی متن است که میان پورنو و اروتیسم تمایز می گذارد. اگر من در یک مصاحبه با زبان ترانۀ رپ خود حرف بزنم یعنی فضاها را اشتباه گرفته ام. این همان ادبیات نابجای سیاسیون ایرانی ست که زبان سیاست را با منبر یا با سرکوچه ایستادن اشتباه می گیرند. شما با همسر خود همانند دوست خود صحبت نمی کنید همانطور که دوست شما با فرزند خود همانند سگ خودش حرف نمی زند. این دوگانگی همانقدر دوگانگی ست که شما به دو جوان عاشق بگویید که اگر واقعاً همدیگر را دوست دارند در ملا عام با یکدیگر همخوابگی کنند. ما حرف ها را به تناسب فضایی که در آن هستیم می زنیم. همانطور که زبان یک رپ عاشقانه با یک کار گنگ نمی تواند یکی باشد و این دوگانگی نیست.این فهم لازم از فضا است. اینکه پرنسیپ ما در برخورد با فضایی که در آن قرار است حرف بزنیم یقیناً متناسب با شناخت ما از فضاست. وقتی یک بازیگر روی صحنه است زبان خود را براساس متن و وقتی با شما گفتگو می کند زبان حاکم بر یک دیالوگ شخصی را دنبال می کند.
اما این را هم باید اذعان کنم که ما در پی وسیع تر کردن فضای زبان هستیم. درواقع از این طریق قرار است دخل بعضی از مفاهیم را دربیاوریم.

نصیر مشکوری: در اینجا می خواهم به شاهین نجفی انساندوست بپردازم؛ در آثار شما آنچه مشخصاً شنیده می شود دفاع از حقوق زنان و نابرابری ها و انتقاد از اخلاقیاتی است که خود ضد فرهنگ و ضد هر اخلاقی هستند. در این آلبوم هم رپآهنگی دارید به نام "همجنس". مطمئناً این قطعه هم برای دفاع از حقوق دگرباشان و یا همجنسگرایان است. این رویکردهای حقوق بشری و افکار و ذهنیت انساندوستانۀ شما از طریق موسیقی هیپ هاپ به چه هدفی می خواهد برسد؟

شاهین نجفی: نه با "دفاع" موافق نیستم. اصلاً این کار تدافعی نیست. این نشان دادن مسئلۀ عشق بین دو همجنس به طبیعی ترین شکل ممکن است. کم نیستند آدم های بیمار و ناآگاه و کم سوادی که هنوز از همجنسگرایی چندششان می شود. حالا من به جای اینکه به عنوان کسی که همجنسگرا نیستم بیایم برایشان روضه بخونم و حق آنها را از مردم گدایی کنم و بگویم: به اینها هم اهمیت بدین یا حداقل بزارین زنده باشن، می آیم این عشق را به تصویر می کشم. عشق که میگویم یعنی رابطه. رابطه که میگویم رکن رکینش یعنی همخوابگی. یعنی این اشخاص ضدهمجنسگرایی باید با چشمهای از حدقه درآمده ببینند که چطور دوزن یا دو مرد همدیگررا می بوسند، با هم زندگی می کنند و کاملاً هم خوشبختند. من هم قبلاً نمی فهمیدم این قضیه را. اما یاد گرفتم که ما باید در برابر این خواست بیولوژیک و کاملاً طبیعی یک عده ای از آدمها تسلیم بشم. باید بفهمیش. .نه اینکه حتی آنها را بپذیریم. باید در برابرشان تسلیم بشویم. یک زن برای من همانقدر طبیعی ست که برای یک همجنسکرای زن، یک زن طبیعی است.
نصیر مشکوری: در این آلبوم اگر اشتباه نکنم از زبان کردی و گیلکی هم استفاده شده. جریان چیست؟
شاهین نجفی: نوید زردی در آهنگ "جون فدا" کردی خوانده است. بخش گیلیکی ترانۀ "هک" را هم خودم خواندم. رپ ما رپ ایرانی ست و نه رپ - فقط - فارسی.
بزودی ترکی را هم در کارها میاوریم.

نصیر مشکوری: بگذارید در آخر از آهنگ "سال خون" هم کمی گفته باشیم که مشخصاً بر می گردد به اعتراضات بعد از انتخابات ریاست جمهوری دورۀ دهم. آن حرکتی که به جنبش سبز معروف شد. این رپآهنگ تقدیری از آن جریان می تواند باشد. چه چیزی باعث شد این قطعه رو بسازید؟

شاهین نجفی: خوب درواقع اگر این چنین کاری ساخته نمی شد باید سوال می کردید. من جدا از تمامی جریان ها و توسر هم زدن های کودکانۀ سیاست مدارها، فقط نگاهم به کسانی ست که جان و روح و مال و عمرشان را در این راه دادند. جنبش سبز برای من از مشروطه تا امروز است. کسانی که به خیابان ها آمدند جدا از ایدئولوژهای سیاسی بودند و حرفشان، حرف ها و خواست های مدنی بود. امروز هم که با سرکوب شدید دچار یک انسداد سیاسی شدیم که هیچ تجمع و رسانه ای در ایران نیست، اگر من هم خفه خوان بگیرم مدیون این اشخاص هستم. هنوز بچه ها در زندانند. هنوز دوستانمان را میگیرند هنوز خون ندا و سهراب و امیر و... خشک نشده است و البته نخواهد شد. من هم جوگیر نبودم که 10 سال است از ایران تا همین جا از این مسائل می خوانم و گرنه شور حسینی که دامن دامبول السلطنه های خارج نشین را هم گرفته بود. ما ولی تا وقتی نفس هست به همین راه ادامه میدهیم.

نصیر مشکوری: حالا که آلبوم "سال خون" منتشر شد، ظاهراً باید منتظر آلبومی از پروژۀ راک شما یعنی "آنتی کاریسما" هم باشیم، درسته؟

شاهین نجفی:در حال بحث هستیم که کارهای آنتی کاریزما را چطور منتشر کنیم. شاید مجبور باشیم آرام آرام کارها را منتشر کنیم و بعد یک آلبوم منتشر کنیم. کارها تقریباً آماده اند .

نصیر مشکوری: در آخر، شما آیندۀ هیپ هاپ ایران و کلاً موسیقی مردم پسند غیرمجاز معروف به موسیقی زیرزمینی ایران را با توجه به شرایط کنونی و فشارها چگونه می بینید؟

فکر می کنم موسیقی زیرزمینی و آنچه که از ممنوعات می گوید رشد خواهد کرد. این لزوماً حتی با تغییر نظام سیاسی ایران دگرگون نمی شود. زیرا ما به اندازه کافی وقت داریم تا از مباحثی حرف بزنیم که والدین سنتی هم از شرم سر فرود بیاورند. لازم نیست در کار فحاشی کنیم باید مفاهیم را به کار تزریق کنیم. نباید ترسید که مثلاً این ترانه را نمی شود برای خانواده خواند. پدر و مادر راهی ندارد جز اینکه این جنبش را بپذیرد. باید بفهمد که در هنر چه اتفاقی می افتد. وقتی جوان 16 ساله را از دیدن فلان فیلم که صحنه های جنسی دارد نهی مکنیم، او خودش به تنهایی می رود و می بیند. پس بهتر است با او راحت برخورد کنیم و اجازه بدهیم تا تجربه کند. اما درباره ی خیلی از هنرمندان پاستوریزه شده موسیقی زیرزمینی باید عرض کنم که تکلیف این عزیزان با خودشان روشن نیست. این دوستان هر نوع باجی را که فکر کنیم به سیستم دادند تا شاید کاغذ پاره ای به نام مجوز را بدست بیاورند. از انرژی هستی و ائمه و شهدای جنگی و احساسات ابلهانۀ وطنپرستی خواند تا مراثی وبالامنبر رفتن در ضدیت با مسائل جنسی و غیره... چرا کسی یقۀ این دوستان را نمی گیرد که؛ دوست من این آریایی آریایی کردن های تو در غرب و مثلاً در آلمان یعنی نژادپرستی. کسی نمی گوید وطنت را دوست نداشته باش اما تاکید روی این مسئله یعنی اینکه چقدر یک انسان می تواند از جهان متمدن که براساس اصل انسان می گردد و نه براساس رنگ و زبان و نژاد دور و بیگانه باشد.این نوع هنرمند، هنرمند زیرزمینی نیست. هنرمند زیرزمینی نمی تواند تائیدگر و نشخوارکنندۀ مفاهیم فسیلی و دست مالی شده باشد. زیرزمینی همیشه زیرزمینی می ماند، چرا که نمی تواند خود را بر اساس معیارها و موازین یک سیستم یا جریان هماهنگ یا به تعبیر بهتر سانسور کند. هنر زیرزمینی ایران نیز در تناسب با رشد فضای مجازی باید روز به روز اثرگذارتر و قوی تر ظاهر شود. ما در این راه اوج و حضیض داریم اما نباید شک بکنیم که فردا دربارۀ کاری که عوامل و دست اندرکاران هنر زیرزمینی ایران انجام داده اند به درستی قضاوت خواهد شد.

نصیر مشکوری: با سپاس و آرزوی بهروزی برای شما

شاهین نجفی: ممنون

لینک مطلب در سایت بشکن: http://beshkan.co.uk/reports/8/10/11/28/141

آبشخور

----------------------------------

بیشتر درباره شاهین نجفی در همین سایت:

دانلود بهترین های شاهین نجفی

دانلود اهنگ های شاهین نجفی

موسیقی اعتراض:شاهین نجفی

متن ترانه های شاهین نجفی

دانلود کتاب رمان راز داوینچی – PDF

2010-11-29T15:57:00.000-08:00

نام کتاب : راز داوینچی

نویسنده : دن براون

مترجم : حسین شهرابی – سمیه گنجی

ناشر : وطن بوک

زبان کتاب : فارسی

تعداد صفحه : ۴۴۰

قالب کتاب : PDF

حجم : ۱۰٫۷۳ مگابایت

رمز فایل : www.vatanbook.com

دانلود

دانلودآهنگ «دوستت دارم »از گروه هفتمین باند

2010-11-25T08:36:00.000-08:00

SEVENth

Band

(دانلود جدیدترین آهنگ گروه سون : " دوست دارم ")

جهت دانلود اینجا کلیک کنید

هنر معماری ایرانی را ببینید

2010-11-25T08:10:00.000-08:00

برای دریافت عکس های کامل (121 عکس) در یک فال زیپ اینجا کلیک کنید

دانلود کتاب گویای «بانو »با صدای شاعرکیکاوس یاکیده

2010-11-20T04:02:00.000-08:00

دوبلور و شاعر ایرانی

کیکاووس یاکیده متولد بهمن ماه ۱۳۴۷ در تهران است. بیشتر به عنوان دوبلور و گوینده در فیلمهای سینمایی مشهور ‌است. (دوبله صدای نقاش آمریکایی باب راس در سری برنامه لذت نقاشی توسط کیکاووس یاکیده انجام شده.)

اخیرا کتابی از ایشان تحت عنوان (بانو و آخرین کولی سایه فروش) از طریق انتشارات کاروان، منتشرگردیده که رویکردی متفاوت به شعر سپید است و به نوعی هایکو وارهایی بسیار ملموس.

آثار مکتوب

• مجموعه شعر بانو و آخرین کولی سایه‌فروش، انتشارات کاروان، ۱۳۸۱

• مجموعه داستان کوچهٔ بابل، نشر آرویج، ۱۳۸۲

• مجموعه شعر کولی پیراهن تنگ یک خواب بلند، انتشارات کاروان، ۱۳۸۶

جوایز و افتخارات

دیپلم افتخار سردبیر انجمن بین‌المللی شعر در آمریکا ۲۰۰۲

شاعر برگزیده توسط سایت poetry.com در آمریکا ۲۰۰۳

مدال شعر شایسته از سمپوزیوم شعر واشنگتون دی سی

دریافت کاپ شایستگی از انجمن بین المللی شعر/ ۲۰۰۴

از افتخارات این هنرمند می‌باشد

دانلود کتاب گویا «بانو»: لطفا بر پیوند های زیر کلیک فرمایید:

banoo_1.zip

banoo_2.zip

banoo_3.zip

چند نمونه از شعر های کیکاوس یاکیده:

پا برهنه،

تاکجا دویده‌ای؟

که این همه

گل، شکفته‌است...؟!

===============

در اینجا،

کوهی است

که گم شده

بی آنکه تورا

دیده باشد

===============

برو!

بانو

بگذار بیدار شوم

باید بروم

خیال تورا به دوش کشیدن

خرج دارد

==========

باران که می‌بارد،

تمام کوچه‌های شهر،

پر از فریاد من است

که می‌گویم:

من تنها نیستم

تنها منتظرم!

تنها!

==========

من پالتو به تن

فانوس به دست

در ظهر تابستان

میان این همه راه

راه تو را گم کرده ام

============

من و تیر چراغ برق،

دردمان یکی است

شب که می‌شود

سرمان تاریک

دلمان پرنور

صبح که می‌شود

سرمان سنگین

دلمان خاموش.

==============

این بار هم که

تاول پاهایم خشک شود

دوباره عاشقت می‌شوم

دوباره راه می‌افتم

دوباره

گم می‌شوم.

===============

می‌ترسم از سگ همسایه

دنبالم می کند

یکی از همین قفس

برایش بساز

تا آدم شود.

========

در میان راه

از

پنهان در مویی و ریشی بلند

با دستانی به شکل شاخه

نشان تو را گرفتم

گفت:

آن جا که شعر از رفتن می ایستد

او آغاز می شود

________________________

کاری کن ساحل

رویای رسیدن به تو نباشد.

در دریا

چاره جز

عاشق بودن

نیست.

===============

نگران نباش

پاچه هایم را بالا زده ام

تا فرقِ میان رعیت و عاشق

معلوم نشود

================

کشتی های عاشق

سوت می کشند

مردانِ عاشق

آه.

طعمشان یکی است!

__________________

هر شب که می خواهم بخوابم

می گویم

صبح که آمدی با شاخه ای گل سرخ

وانمود می کنم

هیچ دل تنگ نبوده ام

صبح که بیدار می شوم

می گویم

شب، با چمدانی بزرگ می آید

و دیگر

نمی رود.

__________________

از ستاره ها بادبادک ساختم

یا

از بادبادک ها ستاره...

نمی دانم!

چشمانِ تو پُر از بادبادک و ستاره بود.

__________________

آهای بانو

خواب دیدم

در کوچه ها

رازهایم را می فروشند

لبخند می خرند

راست است که می گویند

لبخند

در خواب شگون ندارد؟

=============

پیچکِ نگاهم

دزدانه تا پشتِ پنجره ی

اتاق ِ تو

بالا آمده

به کجا خیره شده ای!

باران که بگیرد

تمام پنجره پر از پیچک خواهد بود.

=============

آن دم

که دریا و آسمان

گم شود

پرواز، خواهم آموخت

پیش از آن که چشمانِ تو

دوباره باز شود

==================

آویخته ام

از جایی که نمی دانم چیست

آویخته ام

از جایی تا بیداری

یا خواب

یا آب

تنها فریادی، فاصله است.

==================

در آغاز ِ عشق

شاید

ایستاده ام!

بانو!

==================

آسمانی ِ من...

در گِل نشسته

دستی که پیمانه ی گونه هایت بود

دریایی بیاور

=============

آدم ها

قطارها

روی ریل حرکت می کنند

عاشق می شوند

فاجعه آغار می شود

=============

های بانو

شوخی نکن

چشمِ خسته، بسته می شود

قلب خسته

می ایستد.

=============

چقدر دزدیدنِ نگاه

از چشمانِ تو

لذت بخش است.

گویی

تیله ای

از چشمم به دلم می اُفتد.

بانو!

با مردی که تیله های

بسیار دارد

می آیی؟َ

==========

مرا ببخش

که پنداشتم

شادی پرواز پرستو‌ها

از شوق ِ حضور ِ تو‌ست

آن‌ها بهار را

با تو اشتباه گرفته می‌گیرند

آخر کوچک‌اند.

کوچکم

=======

تمام ِ پروانه‌ها قاصدک بودند.

به هر قاصدکی

راز ِ چشمان ِ تو را گفتم

پروانه شد.

تمام ِ پروانه‌ها

ادای چشمان ِ تو را

در می‌آورند

چون، بغض مرا دوست دارند

=============

بیا حواسمان را پرت کنیم

مال هرکس دورتر افتاد عاشق‌تر است

اول خودم

حواسم را بده تا پرت کنم

=============

انتظار بارانی را می کشم

که پلک بر هم بگذارم

باریده است !

بانو !

به تماشای باران ستاره ها

بی چتر

بیا.

===========

با عینک هم

خیال تو را

تار میبینم.

گویی فصل موسیقی ظهور تو

آغاز شده است...

===========

صله ی ساقه تا شکوفه

اصله ی خیال تو

با من

فریادی است

که

با مرگ خاموش میشود.

=============

درشکه ای می خواهم سیاه

که یاد تو را با خود ببرد

یا نه

نه

یاد تو باشد.

مرا با خود ببرد.

=========

کاری کن که ساحل

رویای رسیدن به تو نباشد.

در دریا

چاره جز

عاشق بودن

نیست

=============

زمستان آمده است.

خسته ام

می خوابم

بهار که آمد

پیله ام را می شکافم

تا با پرهای خیس

دوباره

عاشقت شوم

======

من این چنین خاک آلود

از تدفین رفتنت آمده ام

بارانی ام را بگیر

خیس از تمناست

فانوس را بگیران!

=======

از غروبی که سایه ام را

کاشته ام

هیچ شکوفه ای

طعم بوسه ی خورشید را

نچشیده است

=============

پای رفتنم

پای رفتنم را پيش تو گذاشته ام.

يادت هست

که نروم؟

حال

تورفته ای

با پای من؟

يا پای من رفته است

با تو؟

=============

راه بر دختران می‌بندد

میان‌شان

بوی تو را می‌جوید

و گاه با یکی

که خورشید صدایش می‌کند

می‌رود

کسی که

سایه‌ی من نیست

=============

بنفشه ها

راز سحر رقص تو را

نمی دانند

باغبان

چشم هایش

آبی نیست

=============

سال هاست

سهم تنهایی ام را پستچی می آورد

به نشان تو

در را باز کردم

آیینه ای آورده بود

پستچی

بی نشان تو

در آینه خود را دیدم

چرخید و دور شد

==========

بالاپوش کهنه ام

گرم است

آنگاه که خیال تو

می گذرد

==========

من ابر شدم

گقته بودی که خورشيدی

يادت هست

تا زيباتر بتابی

چقدر گريستم؟

=======

بغض اناری فاش شد

تا سقف اتاق من

ستاره باران شود

=============

ديروز به دنيا آمدم

عاشق شدم، ديروز

و ديروز بود

که من مردم

بيست وپنجم پاييز:

امروز، زاده شدم

ظهر ،عاشق خواهم شد

و غروب خواهم مرد تا…

بيست وششم پاييز :

كه در من زاده شوي،

با تو هستم عشق پاييزي عشاق

و…آنگاه

هرگز پاييز نخواهد شد

============

اگر خورشید

با مرگ برود

تمام درختان، شکل من خواهند بود.

بی خورشید

============

روزهای آینده را می جویند

و نمی دانند

بانو!

در گذشته ماند

تا آینده سرگردان باشد.

-============

سلام.

پاییز

دنباله ی خیالم

به تو می رسد

حتی اگر نرسید

به من نگو

=============

نه اولش پیداست

و نه آخرش

با این همه

باید تا آخرش بروم

بگذار بنشینم و

نفس تازه کنم

نترس

تصمیم من عوض نمی شود

به سنگی بدل نمی شوم

که کنار راه افتاده باشد

نترس

این بار هم که

تاول پاهایم خشک شود

دوباره عاشقت می شوم

دوباره راه می افتم

دوباره گم می شوم

هر طور شده این راه را تا آخر می روم

==============

می ترسم از سگِ همسایه

دنبالم می کند

یکی از همین قفس ِ من

برایش بساز

تا آدم شود .

===========

کسی را میشناسی که

شیشه ی شکسته ی پنجره ای را بند بزند؟

پیش از آنکه بروی

پیش از آنکه بشکند؟

=============

هر صبح از فرازِ پل

در دور دستِ خیال

سایه

چمدانی پر از

نامِ عشقش را

به رود می‌سپارد.

رود

دریا

باران

بوی عشق می‌دهند

=============

وب سایت کیکاوس یاکیده

درباره شعر و سبک یاکیده:

«بانو و آخرين كولى سايه فروش» مجموعه شعرى است كه تا هم اكنون سه بار از سوى انتشارات كاروان تجديد چاپ شده است. مجموعه شعرى از كيكاوس ياكيده كه حاوى شعرهايى است با خصوصيت كوتاه بودن كه ظرف چند سال گذشته از شاخصه هاى شعر در ادبيات معاصر شده است. شعرهاى كوتاه «بانو و...» از نوع شعرهايى است كه در آنها خواننده جدى شعر با خصوصيت هايى مواجه مى شود كه شايد به تكرار با آنها روبه رو نشده باشد. ياكيده شاعرى است كه شعرهايش مى گويند كه با لحظه هاى زندگى پيوند داشته و در آنها تا مى توانسته با ذهن و زبانى شاعرانه نفس كشيده است. شايد يكى از دلايلى كه موجب شد تا بخواهم نظرى بر اين مجموعه شعر نظرى داشته باشم اين بود كه شعرهاى ياكيده با زندگى او گره خورده و صميميت در شعرها بود كه موجب شد تا به سمت آنها كشيده شوم.

•كوتاهى، كشف، ذهنيت

شعر كوتاه، امروزه در حيطه شعر جدى به عنوان يك سبك محسوب مى شود و كاربردها و كاركردهاى خاص خود را داراست. قصد پرداختن به چگونگى شعر كوتاه را در اين مجال ندارم ولى اعتقاد دارم كه شعر كوتاه به دليل اينكه با توجه به كوتاه بودنش مى تواند حجم بزرگى از مفاهيم را در خود جاى دهد و همچنين توانايى به سرعت انتقال دادن انديشه و احساس را دارد، مى تواند موفق تر از شعر بلند در جوامع امروز باشد. ياكيده چه آگاهانه و چه ناآگاهانه در اين مجموعه به سمت شعر كوتاه رفته و در اين باب موفق بوده است. كوتاهى شعرهاى ياكيده با مفاهيم مكشوف و ظرفيت هاى شعرهاى وى گره خورده است. منظور بر اين است كه شايد كشف هاى شاعرانه و فرم ذهنى شاعر مجموعه شعر «بانو و...» اصلاً توانايى اينكه بتوانند به شعر بلند مبدل شوند، نداشته باشند. زيرا ذهنيت شاعرانه ياكيده درگير كشف لحظه هايى از زندگى بوده كه فقط در كوتاه بودنشان مى توانستند به اثر بودن برسند. اما كشف بى شك از مهمترين شاخصه هاى شعر كوتاه است. شعر كوتاه در كشف انديشه، اتفاق و لحظه هاى ناب است كه به لذت شاعرانه دست پيدا مى كند. ياكيده توانسته كه با انطباق ذهنيت خود براى كاشفى با لحظه ها به شاخصه دست پيدا كند و اين در صورتى است كه شاعر قادر است تا حجم بزرگ اشغال شده ذهنيتش را در كوتاه بودن شعرش پياده كند.

پابرهنه تا كجا دويده اى؟/ كه اين همه/ گل شكفته است؟

يكى از شعرهايى كه تمامى عناصر ذكر شده را در خود دارد همين شعر ياد شده است. اين شعر در كوتاهى خود ذهنيتى را دارد كه داراى حجم زيادى است. پابرهنه دويدن تا بى نهايت ذهن شاعر اتفاقى است كه در همان ابتداى شعر ايجاد درگيرى مى كند. همچنين در كنار اين درگيرى، كشفى است كه در قسمت بعدى شعر ميسر مى شود. شكفتن گل از جاى پاى برهنه به سبب دويدن كشف است كه در نهايت موجب لذت شعر مى شود.

•زبان و تصوير

در شعر كوتاه زبان وظيفه سنگينى به عهده دارد. زيرا ذهنيت و كشف هاى شاعر از صافى زبان است كه عبور مى كنند و به شعريت مى رسند. زبان در شعر كوتاه نمى تواند دچار كاركردهاى بازى وار زبانى شوند و سادگى زبان از ويژگى هاى شعر كوتاه است. كيكاوس ياكيده به اين اصل رسيده و توانسته با به كارگيرى زبانى ساده كه در آن واژه ها به طرق مختلف مورد استفاده قرار گرفته اند، به شعرى برسد كه داراى زيبايى هايى است.

از ستاره ها بادبادك ساختم/ يا از بادبادك ها ستاره/ نمى دانم/ چشمان تو پر از بادبادك و ستاره است.

زبان در شعرهاى ياكيده در خدمت تصويرسازى است. زبان مى خواهد به تصوير برسد و تصوير مى خواهد در بستر زبان جارى باشد. تصوير از ديگر شاخصه هاى شعر كوتاه است. تصوير در خود ذهنيت و كشفيات ذهن شاعر را جاى مى دهد. از آنجا كه ذكر شد كه زندگى ياكيده با شعر گره خورده، پس نمى توان شعرش را با توجه به اينكه در حوزه شعر كوتاه هم بررسى مى شود خالى از تصوير در نظر گرفت. تصوير شعرهاى مجموعه شعر «بانو و...» داراى دو حالت هستند: درونى و بيرونى. شاعر گاه به پستوهاى درونيت خويش سرك مى كشد و گاه به جهان بيرون از ذهن خود هدايت مى شود. اما آنچه كه مهم است اين مى باشد كه او به دقت و ظرافت به عمق تصاوير نفوذ مى كند.

صخره/ دردى است كه زمين مى زايد/ تا به آب هاى شور دريا/ مرهمش گذارد.

اما نكته مهم ديگرى كه نسبت به شعرهاى ياكيده مى خواهم اشاره كنم، استفاده از واژه هاى نمادين با كاركردهاى گوناگون است. مثل درخت كه در بسيارى از شعرهاى او نقش داشته است. اين مهم يكى از ويژگى هاى زبان شعر كوتاه است. ياكيده از اين شاخصه استفاده كرده و توانسته آن را از ويژگى هاى شعر خود كند

•نقش واژه بانو

همانطور كه از اسم مجموعه پيداست، واژه «بانو» در بسيارى از شعرهاى «بانو و...» مورد استفاده قرار گرفته و نقش محورى اين مجموعه شعر را ايفا كرده است. براى شاعر «بانو» كلمه اى است كه بيشترين حجم ذهنيت او را اشغال كرده است. ياكيده با بانو به سمت خواسته هاى خود مى رود و آنها را در كنار بانو به نمايش مى گذارد. بى گمان يكى از نقش هاى حائز اهميت بودن بانو نمادينى او براى شخصيت زن است. زن كه در تقابل با جنسيت شاعر قرار مى گيرد و مركزيت آرزوهاى او مى شود. شعرهايى كه در آنها ياكيده از واژه بانو استفاده كرده شعرهايى هستند كه در آنها وجه احساس پررنگ تر از ديگر وجوه شعر است. پشت واژه بانو احساساتى از شاعر نهفته است كه موجب صميميت شعرها شده است. ياكيده به خوبى توانسته از واژه بانو كار بكشد. مجموعه با شعرى براى بانو شروع مى شود و در انتها با اين شعر براى بانو به اتمام مى رسد:

هاى بانو/ بانو/ بانو/ بانوجان/.../ بگذريم

(به نقل از روزنامه شرق، 19/2/1385)

یک داستانک از بهنازعلیپور همراه با نقد و تفسیر

2010-11-17T00:35:00.001-08:00

~~حاشیه نشین~~

~~بهناز علیپور~~

بی درنگ که دیدمش، این جمله چرخید روی زبانم که "جستی ملخک!" ولی در جا دهانم را بستم و اب دهنم را که فرو دادم، طعم گوشت گلبهی ملخ در منخرینم منتشر شد. آن وقت، با نگاه نافذ زنم تلخی ملخ به جریان مهده ام پیوست و تمام. دختر بزرگم بود که چراغ اول را روشن کرد. گفت: " البته با حضور بزرگ ترها جسارته که من شروع می کنم..." عادتش بود.

از بچگی دور از جناب هر غلطی که می خواست می کرد و بعد اجازه اش را می گرفت. بی مناسبت ادامه داد: "ما از حسن انتخاب و سلیقه ی برادرمون خوشحالیم و البته از نظر ما تحصیلات خیلی مهمه، مثلا من که خودم لیسانس تغذیه دارم..." بی شرف دروغ می گفت. نتوانست بگیرد. وسط هاش طه طد. از ما اصرار و از او انکار. آخرش با رواداری مادرش تصمیم گرفت سال بعد دنبال رشته ی دیگری را بگیرد؛ ولی دیگر غلطی نکرد که نکرد. زیاد هم بد نشد، حداقل حالا خوب می تواند هندوانه را شکل ادم آهنی درست کند. وسظ مسز بگذارد، پیازچه را فر بدهد و روی کشک بادمجان با زعفران پروانه بکشد. خیلی حاشیه می روم نه؟ پیری است و هزار درد بی درمان.

اما آقا از حق نگذریم، این دفعه لقمه ی بزرگ تر از دهانشان گرفته بودند. دخترک تحصیلات عالیه داشت. خلاصه، به محض اینکه اذی، دخترم، گفت لیسانس تغذیه، نگاه دختر و خانواده اش روی چربی های طبق طبق شکمش جولان داد. ولی خودش را نباخت و گفت: "ما همیشه میگیم زن باید زینت داشته باشه. مدرک رو بذاره پشت در و وارد خونه ی مردش بشه." و از این جور مهملات. نمی دانم این دری وری ها را از کجا از بر کرده بود. "ما همیشه میگیم اشپزی خیلی مهمه، چون شوهر آدم سر ظهر نمی پرسه چند واحد گذروندی. سوال می کنه ناهار چی داریم." بعد سرمست از خطابه ی حکیمانه اش، دهانش را باز کرئ و خده ی مردانه ای تحویل داد که هزار بار گفته بودم خوب نیست یک دختر خانم اینجوری بخندد. ول کن معماله نبود و دوباره گفت: " ما همیشه می گیم ضبط و ربط خونه و بچه داری از اهم زندگی یک زنه؛ می خواد دکتر باشه یا بی سواد." خوب می دانستم این حرف ها از کجا اب می خورد؛ از بدآموزی های این سریال های تلویزیونی است. بله اقا! سه نفری همه کار و زندگیشان را تعطیل می کنند که به فلان و بهمان سریال برسند. تکرار سریال ها را هم تماشا می کنند. غیر از آن بیست دفعه هم برای هم تعریف می کنند...

خاموش کن پدر جان این ابوالزرزر را. البته ببخشید، حمل بر دخالت نباشد یک وقتی.

بعد از ان نوبت دختر کوچکم بود که لب های ماتیکی اش را به هم بمالد و بگوید: " خب، این حرف هایی که خواهرم عرض کردن مال حالا نیست." نگاهی به من اندخت و قافیه را نباخت. کم حواسی شان را از مادرشان به ارث برده اند. هزار بار گفته ام باید در باب نقل قول دیگران بگویی فرمودن، نه عرض کردن. "خواهرم نظرش اینه که حرف اخر رو باید همیشه اولش زد. این خواهرم نه حالا که سی و پنج سالشه، از اولش هم عاقل بود..." دختر بزرگم را چاقو می زدی خونش در نمی آمد. حدسم درست بود. گفتم ن قریب تلافی می کند که کرد. گفت: "البته لازمه بگم، همه ش نه ماه با هم فرق داریم." زنم که خطر گیس کشی خواهرها را احساس کرده بود، گفت: "این دو تا خواهر نه که شیر به شیر هستن، جونشون واسه هم در میره!"

القصه! دختر باریک اندام که قرار بود عروس خاندان معظم امامی بشود، سراپا سبز پوشیده بود. یک سرپایی سبز هم به پا داشت و بند سبزی هم به گیس های بلندش بسته بود. به واقع مثل ملخ می خرامید. درست روبروی پسرم نشسته بود و بلاشک جز سبیل سیاه و چشم های خوش نمای او نه چیزی می دید و نه چیزی می شنید. اما پدر و مادرش بودند که رنگ می گرفتند و رنگ می باختند. از حق نگذریم، ادم های نجیبی بودند. همین بود که مرا به فکر انداخت.

زنم صدایش را صاف کرد و گفت: "از همه مهم تر خودشونن که می خوان یک عمر با هم زندگی کنن. پس باید حساب هاشونو با هم وا بکنن و بعد هم بگن یا علی." و لبخندش روی صورت عرق کرده ی پسرمان خشکید که چشم از دختر بر نمی داشت و انگار انتظار داشت همان شب دست به دستشان بدهند. مادر و دختر انگار زبان بند شده باشند، لام تا کام حرفی نمی زدند. پدر ملخک هم که انگار از ظواهر امر چنین بر می آمد که لولهنگش در خانه بیشتر از ما آب نمی گیرد، دم به دم مثل آدم های عنین با دست های آویخته بی رون میرفت و بر می گشت. همه چیز به قول زنم به نفع ما بود و به نظرش وردها و تعویذها و سرکتاب باز کردن ها کارشان را کرده بودند. اما سکوت شان و تسلیم شان به نظرم غریب می رسید. نمی دانم، شاید مسحور ماشین و کراوات های آویخته از هیکل ما و دامن های کوتاه و شومیزهای پاریسی خانم ها بودند یا عیب و علتی در میان بود. حالا بگذریم. سکوتی برقرار شده بود که ملخک ببخشید ملیحانه ای گفت و زیرنگاه پسرم ملخانه بلند شد و در پیچ اشپزخانه فرو رفت. مادر انواده با آن کمر باریکش سینی شیرینی را، الحق کمر باریکی داشت، طرف من گرفت. شیرینی را که برداشتم گفتم: "مبارکه ان شالله." گردن بالا بلندش را رو به زنم چرخاند و گفت: "دختر من بعد از این همه سال درس خوندن تصمیم نهایی رو خودش می گیره، ما دخالت..."

ملخک با سینی چای مستقیم به طرف پسرم رفت و با این کار اولین امتیاز منفی را از زنم گرفت. جرعه ی اول چای در نیمه راه حلقومم بود که زنم ابروهای خط کشیده اش را بالا و پایین کرد و گفت: "شما اقای امامی به سلامتی پدر داماد هستین. نمی خواهین چیزی..." حرفش تمام نشده چای جهید به گلویم. دختر بزرگم با کفش های پاشنه کلاغی اش آمد طرفم که: "الهی بمیرم پدر جون!" و ناجوانمردانه دو تا کوبید پشت کمرم که چارستون تن نحیفم لرزید. بعد هم پشت به خانواده ی ملخک شکلکی درآورد و پچ پچ کنان گفت: "دوباره داری آبرو ریزی در میاری ها." وقتی از حمله ی سرفه فارغ شدم، گفتم: "مبارکه ان شاالله." زنم که شروع کرد به کف زدن، صدای کف زدن پنج جفت دست توی پذیرایی تازه رنگ شده و پرده های نونوار خانه پیچید. دختر بزرگم بعد از بلعیدن چند شیرینی خامه ای، زبانش را دور لثه هاش گرداند و روی مبل چرخید و ناله ی تیر و تخته ها را دراورد و ذوق کنان و بی مناسبت گفت: "این داداش من ماهه. این قدر مهربونه که نگو." بعد هم بلند شد و مهر ماتیکش را روی صورت پسرم گذاشت. دردانه ی بنده هم سرخ شده بود پاهاش را به هم می مالید. طبق عادت بچگی، بی ادبی است هر وقت خجالت می کشد، ادرارش می گیرد. دوروبر پذیرایی بیست، بیست و پنج متری خانه چشم گرداندم و پرسیدم: "ببخشید دستشویی؟" پدر ملخک بلند شد و مرا تا دم در دستشویی مشایعت کرد. نزدیک بود همان جا بهش بگویم: "آقاجان دل تونو صابون نزنین. این امامزاده حاجت نمی ده." اما پسر بنده چنان در جذبه بود که با اشاره های من هم نفهمید که باید برود و مثانه اش را خالی کند. آقا دردسرتان ندهم. نمی دانید چه اندازه مایه گذاشته بودند. جای شما خالی، میز شامی چیده بودند بی نظیر، با انواع و اقسام غذاهای ایرانی و فرنگی. شکمی از غذا دراوردیم. ولی الحق و والنصاف آدم های غریبی بودند. چون عاقبت اجرا برایم روشن بود، به واقع اندکی مکدر شدم. قربان دست عزیزت، یک چای دیگر اگر هنوز توی قوری چیزی مانده.

موقع خداحافظی پاشنه ی کفش زنم شکست. سکندری خورد و نزدیک بود سرنگون شود که پسرم دلیرمردانه به داداش رسید. دختر ها آخ و واخ کنان دور مادرشان را گرفتند و روی زمین و قالی دوازده متری که ریشه های پوسیده اش بیرون افتاده بود، دنبال تقصیر کار می گشتند. زنم گفت: "قضا و بلا بود." مادر ملخک سرخ شد و گفت: "خاک عالم به سرم. ما که چشممون شور نبود." دختر کوچکم که مثلا مسوول رفع کدورت های بیرونی و اندرونی است، برای رفع رجوع گفت: "وای مامان جون، چقدر حیف شد کفش به این گرونی!..." زنم دستش را توی هوای پرکدورت محیط تابی داد. گفت: " فدای سرم! ضرر به مال بخوره." قصد نداشتم چیزی بگویم. ولی گفتم: "مال مفت و دل بی رحم!" وقتی لثه های تغییر رنگ داده ی زنم آشکار می شد وقتش بود کاسه کوزه ام را جمع کنم. در لحظه جواب درخوری سافتم و لندیدم: "جان عزیزت به سلامت!" همه ی خشمش فی الفور به لبخندی تبدیل شد و توی صورت محرومیت کشیده ام شکفت. زیاده دردسرت نمی دهم. آخرش را می گویم و خلاص.

یک هفته بعد دعوت ما را لبیک گفتند. زنم در باب لیاقت های من در ارتش و سفرعای دریایی و زمینی ام به کشورهای خارجه داد سخن داد. مخلص کلام، مرا هم وارد بازی کرده بودند. دختر کوچکم مدال ها و عکس های بنده را به نمایش دراورد و از تو چه پنهان، یاد ان دوره ی طلایی چه حسرت ها که به دلم نیاورد. بعد هم به عادت مالوف درباره ی خانه داری خودش و دخترهاش سخنرانی مبسوطی ایراد کرد و به نظم و انظباط پسرمان اشاره ها کرد و گفت: "از بانک که بر میگرده، البته خودتون می دونین مسوولیت معاونت شعبه چه قدر کار سختیه، حموم می کنه و پیراهن هاش رو خودش اتو می زنه. نگو چقدر به خط اتوی شلوارهاش حساسه."

بدجور چانه اش پرم شده بود. آن ها هم مدهوش این نمایش، مثل بز اخفش سر می جنباندند. اما این بار ملخک که این بار سراپا زرد به تن کرده بود، داشت دستگاه تلفن همراهش را بالا و پایین می کرد و نگاه خشمناک زنم گویای امتیاز منفی دوم بود.

قبل از آن چند روز یبود که در خانه ما تحرکاتی صورت می گرفت و با ورود من، سکوتی مرگبار برقرار می شد. زنم، دختر ها و دردانه پسرم در شور و مشورت بودند و من هم پا پی نمی شدم که چه اشی دارند می پزند. چرا که این ماجراهای تکرار شونده را از بر بودم. سطل زباله ی اتاق پسرم از کاغذهای مچاله نیم نوشته پر بود که خانواده به کمکش شتافتند. نتیجه ی شور و مشورت ها اساسنامه ای بود در ده ماده. ابرو در هم نکش. می دانم، می دانم ما پیرمردها حوصله ی روده درازی نداریم. تا پیپت را چاق کنی اهمش را برایت می گویم.

"احترام به خانواده، به خصوص به مادرم که زن حساسی است. همسر آینده ام باید در مسایل مالی شفاف و یاور همسرش باشد. پز مدرک و تحصیلاتش را به شوهر و خانواده ی شوهرش نفروشد. هر چند واقفیم که تدریس در دانشگاه کار معتبری است، ولی اگر مانع خوشبختی و صفای زندگیمان شود بهتر است کنار گذاشته شود. در مورد تهیه جهیزیه با احترام به سلایق یکدیگر با هم برای خرید خواهیم رفت.برای آغاز یک زندگی شاعرانه و سنت شکنی، بیایید یه طرح نو دراندازیم. پیشنهاد ما برای مهریه هزار شاخه نرگس است. اگر گل زیباتری به نظرتان می رسد استقبال می کنیم..." بقیه اش بماند...

دوباره مثل همیشه آخر از همه مرا هم به حساب آورده بودند و لیست بلندبالا را داده بودند دست بنده. در جمله بندی ها و ایرادهای نگارشی و دستوری اصلاحاتی انجام دادم و تبصره ای هم به ان اضافه رکدم که مقبول نظر نیفتاد. اما چیزی که به شدت توی ذوق می زد خط پسرم بود. دختر کوچکم که خوش خطی اش به من برده، بالاخره ما نمردیم و یک حرف عاقلانه ایراد کرد. گفت: "اگه من بنویسم، بعد از ازدواجشان می فهمند و کینه ی مادر و خواهرشوهرها را به دل میگیرن." این بود که بنده ی حقیر پیشنهاد تایپ اساسنامه را دادم و در عرض 5 ساعت توسط دختر بزرگم اجابت شد.

بعد از تکه پاره کردن تعارفات معمول، دردانه پسر و دخترک برای اتخاذ تدابیر آتی به باغچه ی خانه هدایت شدند. همان جا، بنا به توصیه ها، کاغد عطر زده ی اساسنامه را داده بود به دختر. اولین ایراد ملخک این بود که چرا همه جا نوشته ای ما؟ دردانه هم که درسش را خوب از حفظ بود، جواب داده بود: "چون من تنها پسر خانواده هستم، در واقع شما با پنج نفر ازدواج می کنین." البته این حرف ها قبلن در شور خانوادگی مطرح شده بود.

وقتی از گردش باغانه برگشتند، لب و لوچه ی ملخک اویزان بود. با غذا بازی کرد و تکدر خاطرش را به پدر و مادرش هم انتقال داد. خیلی زود رفتند و به این طریق سومین امتیاز منفی از سوی عیال صادر شد، اما در کمال ناباوری فردای همان روز ملخک تلفن زده بود که پدر می گویند این درخواست ها بسیار منطقی است و جای مخالفت ندارد. عن قریب تلفن های شبانه و روزانه و راز و نیازهای عاشقانه ملخک و دردانه با حضور زن های خانه شروع شد و بعد از پایان مکالمات، جلسات عدیده ای تشکیل می شد و خط و خطوط لازم صادر می شد. تنها یک بار که بنده ی حقیر دهان باز کرد و گفت: "بگذارید لحظه های خوش خصوصی مال خودشان باشد." علم صراطی به پا شد دیدنی. دختر بزرگم با وقاحت تمام بلند شد و گفت: "ما این جا از این حرف ها نداریم. برادرمان ساده است و زود خام می شود." و بعد افتاد به گریه و گلایه که یعنی چه؟ این حرف ها مال دختر و پسرهای چهارده پانزده ساله است، نه برای یک دختر سی ساله. کم کم گریه به مویه تبدیل شد که چرا این حرف ها را درباره ی دخترهای خودت نزدی و این همه سخت گیری کردی و هر کس در خانه ات را زد، ژست نظامی گرفتی و همه را تاراندی و...و...و...و...

من غلط بکنم، اقا به عزت شما قسم من از خدام بود عمله اکره ای پیدا شود ابشان کنیم. یک جوری می گفت انگار پشت در صف کشیده بودند. دختر کوچکم هم در انبان غصه هاش باز شد: "عیب نداره. مرغ همسایه غازه. ما شانس نداریم..." و شروع کرد به عقده ریزی که سیب سرخ نصیب شغال است و...

خاطر انورت را زیاده مکدر نکنم. چشم که باز کردم، دیدم اصلا صورت مساله عوض شده. صحنه به نمایش شام غریبان تبدیل شده بود که دم بی خاصیتم را گذاشتم روی کولم و خزیدم به میعادگاه همیشگی، پارک نزدیک خانه تو. تو و جلالی داشتید تخته نرد می زدید. حال نزارم را که دیدی پاپی شدی که چرا دمغم. بعد هم زدی به شوخی و من چیزی بروز ندادم.

الغرض، شبانه که به خانه نزول اجلال کردم، زنم شمشیر را از رو بسته بود که فلان فلان شده فتنه به پا می کنی و در می روی؟ و دوباره همان حرف های تکراری شروع شد که چهل سال پیش سر مراسم عقد خواهرت چنین و چنان کرد و مادرت زیر لفظی نداد و...و...و...و...

گوش کردم و گوش کردم و نفسی بلند کشیدم که به سلامتی تمام شد. دیدم نخیر! رشته سر دراز دارد. وا رفتم روی مبل و گفتم: "هرچه می خواهد دل تنگت بگو." صورتش عین این دسته ی پیپ شما سرخ و سیاه شده بود. با خودم گفتم این وقت شب حوصله ی نعش کشی ندارم و دلجویانه گفتم: " آخه عزیز! بگو تقصیر من چیه؟" جیغ کشید: " تقصیر تو؟ تو پدرسوخته جوانی من را تباه کردی. هفته تا هفته ماموریت را بهانه می کردی و توی هر دهاتی نشمه ای زیر سر داشتی. حالا هم پیر و به درد نخور نشستی کنج خانه و ما را می پایی." دیگر بکذریم که چه ها گفت و چه ها شنیدم. همین بس که سه نفری عین شمر ذی الجوشن و اذنابش بالای سرم ایستاده بودند که دردانه وارد معرکه شد، جانب مادرش را گرفت و بی شرمانه گفت: "پس کی میخواهی دست از سر ما برداری؟" هیچی نگفتم؛ ولی عزمم را جزم تر کردم.

دقیق نمی دانم فردای آن روز بود یا پس فردا که سفیری فرستادند به اتاق بنده با درخواست پانصد هزار تومن پول. دختر کوچکم چک را گرفت، مرا بوسید و گفت: " گدرجون، خودتو ناراحت نکن. دعوا شیرینی زندگیه." و رفتند برای خرید.

خانه از غیر خالی بود که فرصت را مغتنم شمردم. تلفن را برداشتم و ده دقیقه ای با پدر ملخک گپ زدیم. دل پر خونی داشت. گفت: "مردانگی کردی آقا. تازه دخترم را از دام اون شارلاتان قبلی درآورده بودیم..." وکلی دعا به روح زنده و مرده ام فرستاد که هوشیارش کرده ام. عجب خلقیات مشترکی داریم. من که می گفتم "الف" تا "یا" رفته بود و برگشته بود. به از شما نباشد ادم خوش مشربی است. بعد هم یک نیم ساعتی با مادر ملخک اختلاط کردیم. عجب زنی، عجب درک و شعوری! گاهی حسرت می خورم، به قول دخترم سیب سرخی است قسمت شغال. کلی قربان صدقه ی ما رفت و گفت از اول معلوم بوده که چه قدر با خانواده ام فرق دارم. و خلاصه پیش خودمان بماند، انگاری باد خنک از جانب خوارزم وزیدن گرفته است.

باری، همه چیز ختم به خیر شد و بنده زدم بیرون که دیگر قرار ماندنم نبود و غائله را از بر بودم. حالا هم در خدمت جنابعالی هستم با انبانی از قصه و غصه و التماس دعا.

پاییز 85- چندیگز، هندوستان

نگاهی به مجموعه داستان "بماند..."

"بماند..." دومین مجموعه داستان بهناز علی پور گسکری است بعد از "بگذریم...". این مجموعه شامل 9 داستان کوتاه است که اگرچه به لحاظ نثر، موضوع و شکل ارائه داستانی، تفاوت های زیادی باهم دارند، اما اشتراکات شان آنقدری هست که دنیای ذهنی نویسنده شان را به تصویر بکشد: دنیایی که در آن ذهنیت همان قدر بر زندگی انسان چیره است که عینیت، دنیایی که در آن تنهایی سرنوشت محتوم همه آدم هاست، حتی اگر با کسی که دوستش دارند و دوست شان می دارد، زندگی کنند، و در نهایت، دنیایی که در آن برای فرار از هجوم بی امان فردیت و دوری هردم زاینده آدم ها از یکدیگر، فقط یک راه وجود دارد: مرگ.

"بادهایی که از جانب هندوکش می وزد" اولین داستان مجموعه است که در فضایی گوتیک و با نثری نوشتاری ارائه می شود تا تلاش نویسنده را نشان دهد برای هماهنگ کردن و درهم تنیدن ساختار و محتوا. داستان حول محور پژوهش زن جوانی درباره مذهبی نوآمده در هند شکل می گیرد و او را به همسایگی پیرزنی می کشاند که وجودش و حضورش در داستان، چیزی است میان واقعیت و خیال. نثر نوشتاری داستان، البته آن شیوایی و سیلان نثر ابراهیم گلستان -به عنوان قدرتمندترین داستان نویسی که از اینگونه نثری استفاده کرده- را ندارد، اما در مقایسه با تلاش هایی که در این چند ساله در ادبیات داستانی ما صورت گرفته، نمونه موفق تری است.

آنچه به این داستان ضربه می زند، پاره هایی از کتاب مقدس همان مذهب نوآمده هندی است که نویسنده به شیوه تکه چسبانی وارد داستان می کند؛ تکه هایی که جابه جا در داستان چسبانده می شوند و روند روایت را در ذهن خواننده قطع می کنند.

نویسنده از همین گونه نثری در داستان دوم هم استفاده می کند: "سنگواره"؛ که داستانی است درباره مثلثی عشقی، که سه راسش را زنی جوان و دو پسر، که در همسایگی او زندگی می کنند، تشکیل می دهند. توافق ناگفته ای وجود دارد مبنی بر این واقعیت که "موضوع" تازه ای برای نوشتن وجود ندارد و تازگی باید در "نوع نگاه و ارائه" نویسنده باشد. اما داستان کوتاه "سنگواره" حتی نگاه جدیدی را هم به موضوع تکراری اش ارائه نمی کند. نتیجه، داستانی است که در پایانش خواننده احساس می کند پیش از این هم بارها شنیده و دیده و خوانده.

پس از این دو داستان، "بماند..." روی خوبش را به خواننده نشان می دهد: داستان هایی که نثر گفتاری بسیار قدرتمند، تصویری و خونداری دارند، خواننده را با متن و موضوع درگیر می کنند و به او اجازه می دهند لذت متن را تجربه کند. "انتخاب شیطان" به شیوه تک گویی ساده، زنی تنها را به نمایش می گذارد که به هر کاری دست زده، ناموفق بوده؛ حتی عشق. و حالا به این نتیجه می رسد که رفتن به مطب روانکاو را هم باید به فهرست کارهای بی نتیجه و عقیمش اضافه کند و آنچه را که قرار است برای روانکاو بگوید، برای خودش بنویسد. این داستان روایت محور نیست و خواننده از لابه لای خرده روایت هایی که راوی تعریف می کند، می تواند با شخصیت و حال و هوای او آشنا شود.

"مرده ها دروغ می گویند؟" تنها داستانی است در مجموعه که نه بر اساس حال و هوا و وضعیت و موقعیت، که بر مبنای موضوع شکل گرفته و به عبارتی تنها داستان موضوع گرای مجموعه است: داستان بازپرسی در شرف بازنشستگی، که در حال کار روی آخرین پرونده دوران خدمتش است. شبی او در اتاق کارش مشغول گوش دادن به نوار اعترافات متهم است که مقتول با چهره ای درهم و برهم مقابلش ظاهر می شود و به او در حل گره پرونده کمک می کند. این داستان، بی ارزش شدن جان انسان و مسخرگی مرگ را در مرکز توجه خود قرار می دهد. صحنه ای در داستان هست که نویسنده، لابد از نگرانی اینکه حرفش فهمیده نشود، اشاره مستقیمی به عراق و پاکستان و عملیات انتحاری می کند؛ اشاره ای که می تواند خواننده نکته سنج را از بی اعتمادی نویسنده آزرده کند. علی پورگسکری در این داستان تسلطش را به زبان و نثر گفتاری به خوبی نشان می دهد، به خصوص آنجا که هر کدام از سه شخصیت راوی، قاتل و مقتول، لحن خاص خود را دارند و نویسنده به جای آنها صحبت نمی کند.

"حاشیه نشین" حول محور نقد اجتماعی شکل می گیرد. موضوع، موضوع تازه ای نیست، همان داستان قدیمی خواستگاری و جدل های لفظی و داشته و نداشته ها را به رخ کشیدن. نویسنده در این داستان، استفاده ای کلیشه ای از زاویه دید تک گویی نمایشی می کند، اما نثر پر و پیمانی که به کار می برد و لحن قدرتمند راوی، که متاثر از شخصیت پردازی اوست، این کلیشه را از نظر پنهان می کند:

"بی درنگ که دیدمش، این جمله چرخید روی زبانم که "جستی ملخک، " ولی درجا دهانم را بستم و آب دهنم را فرو دادم، طعم گوشت گلبهی ملخ در منخرینم منتشر شد. آن وقت، با نگاه نافذ زنم، تلخی ملخ به جریان معده ام پیوست و تمام. دختر بزرگم بود که چراغ اول را روشن کرد. گفت: "البته با حضور بزرگ ترها جسارت که من شروع می کنم..." عادتش بود. از بچگی، دور از جناب، هر غلطی می خواست، می کرد و بعد اجازه اش را می گرفت." (بماند... / صفحه 57)

"بوتیمار" روایتی است انسانی از رابطه ای عاشقانه؛ از آن دست روابطی که عشق را ودیعه ای آسمانی و مقدس می دانند، و البته در دنیای معاصر، معنای تقدس با آنچه در گذشته می نمود، کمی تفاوت دارد.

"زنی از جنس مس" داستان دختر تنهامانده ای است به نام یاسمینا سراج، که همه آوارهای دنیا باهم بر سرش خراب شده اند: عشق گمشده ای دارد، از دانشگاه اخراج می شود، پدرش را با زنی غریبه جلوی در خانه شان می بیند، و همه اینها او را به مرز عصیان می رساند. می رود بالای بام خانه شان... و سقوط آزاد. بعد روایت دیگران را درباره دختر، مرگش و البته زندگی اش می شنویم: مدیر گروهش در دانشکده، همکلاسی عاشق پیشه اش، دوست پسرش، هم اتاقی اش، پدرش و یکی از اساتیدش در دانشکده به نام استاد سالار. درباره این آخری حرف و حدیث زیادی در داستان پیش می آید، از آن وقت هایی است که داستان با دست پس می زند و با پا پیش می کشد، و آخر هم معلوم نمی شود که معشوق گمشده دختر، همین استاد سالار بوده یا نه. نویسنده در این داستان از تکنیک فاصله گذاری استفاده می کند. همه ماجرا داستانی است که نویسنده ای از توی پوشه "داستان های ناقص"اش بیرون کشیده و می خواهد کاملش کند. این فاصله گذاری فقط در ابتدا و انتهای داستان دیده می شود و در کل داستان جاری و ساری نمی شود، در نتیجه در داستان جا نمی افتد و این، یعنی که به راحتی می توانست حذف شود.

نقطه مشخصه داستان "کوررنگ" تکنیکی است که نویسنده در زاویه دید استفاده کرده. این داستان، از زاویه دید تک گویی ساده و تک گویی نمایشی به صورت موازی استفاده می کند. آنجا که روایت تک گویی ساده است، راوی زن جوانی است که در جست وجوی هویت گمشده اش سراغ پیرزنی آمده و آنجا که تک گویی نمایشی می شود، راوی پیرزنی است که درباره نوعروسی صحبت می کند که در گذشته های دور مستاجر خانه آنها بوده و پس از تولد فرزندش خودکشی کرده. تصویر زنی حلق آویز از سقف، با صورتی کبودشده، تصویر مشترک هر دو روایت است. شخصیت مادر / نوعروس این داستان، بسیار شبیه شخصیت یاسمینا سراج داستان "زنی از جنس مس" است: انسانی درخودخزیده، گرفتار در پیله تنهایی و به شدت افسرده. مرگ انگار سرنوشت محتوم چنین آدم هایی در دنیای داستانی علی پورگسکری است.

داستان آخر مجموعه، "مادرم مرا خورده است"، بیشتر ترکیبی از خاطره نگاری اینها یادداشت های روزانه به نظر می رسد تا داستان کوتاه. انگار راوی تلاش می کند دلیل تنهایی- و به خیال خودش ترشیده شدنش- را لابه لای خاطراتش جست وجو کند و با مشابه سازی زندگی اش با دایی کوچکش، که شرایط مشابهی را تجربه کرده بوده، کمی خودش را آرام کند. خرده روایت های زائدی مانند مرگ خاله ساغر، میراث خواهی دایی بزرگ و ماجرای اجنه، که کارکرد داستانی ندارند (یعنی نه کمکی به پیشبرد عمل داستانی می کنند، نه در پیرنگ داستان جایی دارند و نه به شناخت شخصیت ها کمکی می کنند) باعث می شوند که داستان هرچه بیشتر از داستان بودن فاصله بگیرد و تبدیل به خاطره نگاری اینها یادداشت نویسی شود.

منبع: روزنامه بهار

نگاهی به کتاب "بماند" اثر بهناز علیپور گسکری

تنها جستجو است که می ماند

کتاب " بماند" از 9 داستان کوتاه تشکیل شده است که در ظاهر دو دنیای متفاوت را به تصویر می کشد. دنیاهایی با آدمهای مشابه که در جوامعی متفاوت زندگی می کنند و تنها فرقشان در سنت ها، فرهنگ و آدابی است که در آن رشد کرده اند.

اگر به این کتاب از منظر جامعه شناسی بنگریم به چنین نقطه نظری دست می یابیم که علیپور در کتاب خود سعی دارد تا با بیان دنیاهایی متفاوت (ایران و هند) ما را به یک دنیایی واحد برساند. دنیایی با زنان و مردانی سرگشته که هر کدام در پی جستجوی پاسخی برای سوالات خود هستند و این کاوش از اولین داستان کتاب شروع و در داستان های بعدی نیز تکرار می شود. برای نمونه: راز پنجابه در "بادهایی که از هندو کش می وزد"، کشف معمای قتل در "مرده ها دروغ نمی گویند؟"، جستجوی هویت فردی در"انتخاب شیطان"، چرایی مرگ مرد جوان در "سنگواره"، دختری که به دنبال داستان خودکشی مادرش در " کوررنگ" است و کاوش برای یافتن علت خودکشی یاسمینا در "زنی از جنس مس ".

زنان و مردان در دنیای این کتاب سرگشته اند. دنیایی که بدون آنها نیز به گردش خود ادامه می دهد و گویی نویسنده در این چرخه، بر اثر تقدیری نانوشته، یک به یک شخصیت های داستان هایش را از این گردونه بیرون می کشد و سعی دارد تا نمایی از سرگشتگی آنها را برای ما به تصویر درآورد. این در حالی است که بیشتر جستجوگران مجموعه "بماند" زنانی هستند که سعی دارند به کشف چرایی موقعیتی که در آن قرار گرفته اند دست یابند. شاید به این دلیل که موقعیت زنان داستان های مجموعه " بماند"، همراه با پرسش هایشان، از ذهن نویسنده ای برخواسته اند که با واقعیت های اجتماعی مشابه ای دست به گریبان است.

اما این تکاپو برای کشف مختص به یک کشور و یا منطقه جغرافیایی نیست بلکه در یک نگاه کلی می توان گفت، جدالی است جهانی و بشری؛ بنابراین فرقی ندارد که این داستان ها در ایران، هند و یا هر جای دیگری اتفاق افتاده باشند، زیرا جستجو برای کشف پاسخ، نیازی به ملیت ندارد.

خواننده اما در فرایند خواندن داستان ها و تلاش شخصیت ها برای کشف،‌ به پاسخ مشخصی دست پیدا نمی کند. او تنها می تواند سرنخ ها و نشانه هایی را در اختیار بگیرد و در نهایت خود می ماند و متنی که روبرویش قرار گرفته است. البته این عدم قطعیت یکی از نقاط قوت داستان ها است زیرا نویسنده در نهایت قدرت کشف را به دست خواننده ی خود داده است .

علیپور در این کتاب، سوالی واحد را مطرح می کند. سوالی که در وجود هر کدام از شخصیت ها به اندازه زندگی و موقعیتشان محدود شده است و تنها نکته ای که فضای اجتماعی شخصیت های داستان ها را از هم متمایز می کند، اشاره به برخی از امور فرهنگی و اجتماعی متفاوتی است که میان ایران و هند وجود دارد. برای نمونه می توان به داستان های "بادهایی که از هندو کش می وزد" و " بوتیمار" اشاره کرد که فضای رمز آلود و وهم گونه هند، همراه با سنتها و آداب و رسوم هندی در آن مشاهده می شود. از سویی دیگر داستان هایی که در ایران رخ می دهند حال و هوای خاص خود را دارند که همین امر نقطه ی قوت در داستان های علیپور است. زیرا او به شکل ماهرانه ای این آداب و رسوم را در بطن داستان ها به هم بافته است و هیچ خللی به اصل داستان و سوژه وارد نکرده است. برای نمونه در داستان "بادهایی که از هندو کش می وزد" خداهای هندی، ترشی انبه و لیمو، مرده سوزی، تناسخ، مرید و مرادبازی، ازدواج اجباری، سنت ساتی‌(زنانی که با شوهران مرده شان سوزانده می شدند) و غیره را می توان از لابه لای حرف های پیرزن و راوی داستان لمس کرد.

و یا در داستان "مرده ها دروغ نمی گویند؟" در میان حرف های محقق پرونده جنایی و مقتول می توان خشونت موجود در جوامع را شاهد بود و انتقادهایی که از نمایش تصاویر خشونت آمیز در تلویزیون پخش می شود، تقبیح عملیات انتحاری، تجاوز و خیانت، که همگی آنان از ناهنجاری های اجتماعی محسوب می شوند.

در" انتخاب شیطان" نیز مشکلات و مسائل اقتصادی، سقوط بورس، ورشکستگی شرکتهای تجاری، سرشکستگی و گمشدن هویت فردی با ظرافت به تصویر در می آید. در داستان "حاشیه نشین"، به برنامه های سطحی تلویزیون و محدود کردن زن در مسائل خانگی و سریال های پربیننده بی محتوا و غرق شدن مردم در مادیات و ظواهر زندگی اشاره دارد.

در داستان " زنی از جنس مس" از سرگشتگی نسل جدیدی سخن می گوید که نمی دانند از زندگی چه می خواهند و سرنوشت شوم این ندانستن ها را نشان می دهد و در نهایت در داستان " مادرم مرا خورده است" ، از زنان تنها و مستقلی می گوید که نمی دانند باید کدام راه را برای رهایی خود برگزینند و زنجیرهای نامرئی روابط خانوادگی، آنان را در عین استقلال همچنان اسیر نگه داشته است.

اما چیزی که داستان های این مجموعه را بیش از پیش خواندنی می کند. تصاویر ناب و تخیلی اعجاب گونه است که پرده ای نامرئی از داستان را در برابر چشمان خواننده به نمایش در می آورد و خواننده می تواند حروف تایپ شده را همانند تصاویری زنده ببیند. هر چند در برخی از داستان ها، تصاویر، بسیار قوی تر از محتوا و مایه داستانی هستند همانند داستان " بوتیمار" و یا "کوررنگ". اما همگی این نکات باعث نمی شود تا پختگی و پاکیزه گی نثر نادیده گرفته شود. نثر این کتاب از روانی و سلیسی ویژه ای در مقایسه با آثار قبلی علیپور برخوردار است و همین امر آن را دلنشین تر می کند.

کتاب "بماند" به قلم بهناز علیپور گسکری که از سوی نشر چشمه منتشر شده است، کاری خواندنی و لذت بخشی است. زیرا خواننده را به تلاشی شیرین برای کشف حقیقت وا می دارد. حقیقتی که هیچ تعریف مشخصی تا به امروز از آن ارائه نشده است و چه بسا حقیقت، تنها ساخته و پرداخته ذهن آدمی است و به همین دلیل، هر فردی در زندگی، با ادراک خود این جستجو را آغاز می کند و این نکته ای است که علیپور آن را با ظرافت هنرمندانه ای در برابر دیدگان ما قرار می دهد.

چاپ شده در روزنامه شرق

اردیبهشت ۱۳۸۹

کوتاه از نویسنده..

بهناز علیپور گسکری در سال ۱۳۴۷ در استان گیلان متولد شده و دارای دکترای ادبیات تطبیقی است.این محقق با فرهنگستان زبان و ادب فارسی در زمینه نقد و بررسی رمان‌ها و داستان‌های کوتاه معاصر نیز همکاری داشته است. وی در حال حاضر ساکن تهران می باشد.

از جمله دیگر اثار وی می توان به "بگذریم..." (مجموعه داستان)، "بادهایی که از هندوکش می وزید" (مجموعه داستان)، بازنویسی "هشت بهشت" از مجموعه "یکی بود یکی نبود"، "زن در رمان فارسی" (اثر پژوهشی)، "یک مطالعه تطبیقی: سیمین دانشور و آنیتا دسای" (اثر پژوهشی)

بیش از 40 عنوان مقاله در زمینه نقد ادبیات کلاسیک و معاصر اشاره کرد. گفتنی است مجموعه داستان "بگذریم..." از این نویسنده که پیش از این در صفحه ی ویژه کتاب روز معرفی شده است تا کنون برنده جوایز متعددی شده. از جمله: جایزه ادبی مهرگان، یلدا، پروین اعتصامی، پکا و...

علیپور در سال ۱۳۸۲ نیز برنده اول جایزه نقد صادق هدایت شد.همچنین داستان‌های او در مسابقه داستان صادق هدایت جزء برگزیدگان این مسابقه بوده است

چند اظهار نظر از بهناز علیپور

"امروز ادبيات روستايي دچار خيزش شده كه اين معلول تحولات اجتماعي است و روابط و مناسبات شهري، زندگي روستايي و سنت‌ها را تحت تأثير قرار داده است.

عليپور زبان و فضاسازي را دو عنصر مهم اين ژانر عنوان كرد و گفت: تا نوع زبان اين داستان‌ها ساخته نشود، خواننده نمي‌تواند با متن كنار بيايد. زبان اين داستان‌ها شبيه‌سازي‌شده و تقليدي است و بايد زباني باشد كه خواننده بتواند با آن ارتباط برقرار كند.

به گفته‌ي او، ورود واژه‌هاي جديد و گسترش دايره‌ي واژگاني خوانندگان از ويژگي اين ادبيات است.

اين نويسنده اظهار كرد: فضاسازي، اقليم داستان را به خواننده منتقل مي‌كند و راز‌وارگي و ابهام از عناصر اصلي اين نوع فضاسازي در ادبيات اقليمي است.

عليپور با اشاره به مجموعه‌ي داستان «‌عروس بيد» گفت: در اين اثر داستان‌ها با رويكردي مدرن نمود پيدا مي‌كند و كليه‌ي داستان‌ها از وحدت شخصيت برخوردارند و محور جداگانه‌اي دارند. فضاي مسلط بر داستان‌ها، غمگين، سرد و گرفته است كه با طنز مخفي در لحن نويسنده آميخته مي‌شود.

او ادامه داد: باورها و خرافه‌ها نقش مهمي در شكل‌گيري ماجراهاي داستان‌ها دارند.

همچنین درباره نویسنده بخوانید:

گفت‌وگو/علی‌پور: داستان‌نویسی دغدغه‌ی نخست من

دانلودآهنگ و متن كامل شعر دوباره میسازمت وطن سیمین بهبهانی

2010-11-13T11:05:00.000-08:00

متن کامل شعر دوباره میسازمت وطن
از خانم سیمین بهبهانی :

دوباره می سازمت وطن!
اگر چه با خشت جان خویش
ستون به سقف تو می زنم،
اگر چه با استخوان خویش
دوباره می بویم از تو گُل،
به میل نسل جوان تو
دوباره می شویم از تو خون،
به سیل اشک روان خویش
دوباره ، یک روز آشنا،
سیاهی از خانه میرود
به شعر خود رنگ می زنم،
ز آبی آسمان خویش
اگر چه صد ساله مرده ام،
به گور خود خواهم ایستاد
که بردَرَم قلب اهرمن،
ز نعره ی آنچنان خویش
کسی که « عظم رمیم» را
دوباره انشا کند به لطف
چو کوه می بخشدم شکوه ،
به عرصه ی امتحان خویش
اگر چه پیرم ولی هنوز،
مجال تعلیم اگر بُوَد،
جوانی آغاز می کنم
کنار نوباوگان خویش
حدیث حب الوطن ز شوق
بدان روش ساز می کنم
که جان شود هر کلام دل،
چو برگشایم دهان خویش
هنوز در سینه آتشی،
بجاست کز تاب شعله اش
گمان ندارم به کاهشی،
ز گرمی دمان خویش
دوباره می بخشی ام توان،
اگر چه شعرم به خون نشست
دوباره می سازمت به جان،
اگر چه بیش از توان خویش

دانلود آهنگ دوباره می سازمت وطن با صدای داریوش

آهنگ بسیار زیبای دوباره می سازمت وطن

لینک دانلود مستقیم

برای دانلود، روی لینک بالا کلیک سمت راست کرده و Save Target As را بزنید.

دانلود آهنگی از سیمین غانم:از تو تنها شدم ...

2010-11-13T11:01:00.000-08:00

آهنگ و تنظیم : بابک بیات

شعر : ایرج جنتی عطایی

خواننده : خانم سیمین غانم

بگو ای مرد من ، ای از تبار هر چه عاشق

بگو ای در تو جاری خون روشن شقایق

بگو ای سوخته ، ای بی رمق ، ای کوه خسته

بگو ای با تو داغ عاشقای دل شکسته

بگو ، با من بگو از درد و داغت

بذار کرهم بذارم روی زخمات

بذار بارون اشک من بشوره

غبار غصه ها رو از سراپات

بذار سر روی سینه م گریه سر کن

از او شب گریه های تلخ هق هق

بذار باور کنم یه تکیه گاهم

برای غربت یه مرد عاشق...

رها از خستگی های همیشه ، *باورم کن*

بذار تا خالی سینه م برات آغوش باشه

برهنه از لباس غصه های دور و دیرین

بذار تا بوسه های من برات تن پوش باشه

تو با شعر اومدی ، عاشق تر از عشق

چراغی با تو بود از جنس خورشید

کدوم توفان چراغو زد روی سنگ

کتاب شعر و از دست تو دزدید

کدوم شب ، از کدوم صحرای قطبی

غریبانه توی این خونه اومد

شبیخون کدوم رگبار وحشی

شب مقدس ما رو به هم زد

بگو ای مرد من ، ای مرد عاشق

کدوم چله ازین کوچه گذر کرد

هنوز باغچه برامون گل نداده

کدوم پاییز ، زمستونو خبر کرد !!!

بذار سر روی سینه م گریه سر کن

از اون شب گریه های تلخ هق هق

بذار باور کنم یه تکیه گاهم

برای غربت یه مرد عاشق ...

لینک دانلود از تو تنها شدم سیمین غانم :

http://www.4shared.com/file/230492577/9ffaa616/Az_to_tanha_shodamMP3.html

دانلود دو کتاب از ارنست همینگوی( وداع با اسلحه - پیرمرد و دریا)

2010-11-13T03:25:00.000-08:00

ارنِست میلر هِمینگوی (به انگلیسی: Ernest Hemingway)‏(۲۱ ژوئیه، ۱۸۹۸ - ۲ ژوئیه ۱۹۶۱) از نویسندگان برجستهٔ آمریکایی و برندهٔ جایزه نوبل ادبیات است.

از مهم‌ترین رمان‌های او کتاب پیرمرد و دریا است. این کتاب می گوید " یک مرد را می توان نابود کرد ولی نمی توان شکست داد " داستان پیرمردی است که با ماهی بزرگی مبارزه می کند. برخی ار نقادان گفته اند ارزش پیامی و داستان با ارزش تر از اختراع پیل بوده است.

همینگوی در ۱۸۹۸ در الینوی آمریکا زاده شد. وی در ۱۹۱۷ درس خود را در دبیرستان اوک پارک به پایان رساند و در کانزاس‌سیتی به خبرنگاری در گاهنامهٔ استار پرداخت. ماجراجویی‌هایش او را به جبهه جنگ در ایتالیا کشاند و در آن جا زخمی شد....در بازگشتش به ایالت متّحده مردم شهر و محلّه‌اش در اوک پارک از او مثل یک قهرمان استقبال کردند. ارنست کار خبرنگاری را از سر گرفت و در سال ۱۹۲۱ با هدلی ریچاردسن اهل سن لوییز آشنا و عاشق او شد.
آنها با هم ازدواج کردند و بنا بر توصیه شروود اندرسن برای شروع زندگی، پاریس را انتخاب کردند.در آن جا ارنست برای تورنتو استار (Toronto Star) مشغول به کار شد. آن‌ها همچنان برای گذران زندگی از سهم ارث پدری هدلی استفاده می‌کردند و ارنست به کار داستان‌نویسی نیز می‌پرداخت.طیّ همین دوران یعنی بین سال‌های ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۶ بود که او در مقام یک نویسنده به شهرت رسید.

سبک ویژهٔ او در نوشتن او را نویسنده‌ای بی‌همتا و بسیار تأثیرگذار کرده بود. در سال ۱۹۲۵ نخستین رشته داستان‌های کوتاهش، در زمانهٔ ما، منتشر شد که به خوبی گویای سبک خاصّ او بود. خاطراتش از آن دوران که پس از مرگ او در سال ۱۹۶۴ با عنوان عید متغیر انتشار یافت، برداشتی شخصی و بی‌نظیر از نویسندگان، هنرمندان، فرهنگ و شیوه زندگی در پاریس دههٔ ۱۹۲۰ است.

او در ژوئیه سال ۱۹۶۳ میلادی حین پاک کردن تفنگ شکاری اش کشته شد یا به قولی خودکشی کرد.

برای دریافت کتاب ها لطفا کلیک فرمایید:
وداع با اسلحه
پیرمرد و دریا

آثار ارنست همینگوی

سه داستان و ده شعر ۱۹۲۳ / Three Stories and Ten Poems

در زمان ما ۱۹۲۴ / In Our Time

مردان بدون زنان ۱۹۲۷ / Men Without Women

برنده هیچ نمی‌برد ۱۹۳۳ / The Winner Take Nothing

خورشید هم طلوع می‌کند ۱۹۲۶ / The Sun Also Rises

وداع با اسلحه ۱۹۲۹ / A Farewell to Arms

مرگ در بعد از ظهر ۱۹۳۲ / Death in the Afternoon

تپه‌های سبز آفریقا ۱۹۳۵ / Green Hills of Africa

داشتن و نداشتن ۱۹۳۷ / To have and Have Not

ستون پنجم و چهل و نه داستان کوتاه ۱۹۳۸ / The Fifth Column and Forty-nine short stories

زنگ‌ها برای که به صدا در می‌آیند ۱۹۴۰ / For Whom the Bell Tolls

بهترین داستان‌های جنگ تمام زمان‌ها ۱۹۴۲ / The Best War Stories of All Time

در امتداد رودخانه به سمت درختها ۱۹۵۰ / Across the River and into the Trees

پیرمرد و دریا ۱۹۵۲ / The Old Man and the Sea

مجموعه اشعار ۱۹۶۰ / Collected Poems

آثاری که پس از مرگ همینگوی منتشر شده‌است:

عید متغیر (عیدی که در مسیحیت زمان مشخصی ندارد)۱۹۶۴ / A Moveable Feast

با نام ارنست همینگوی (یادداشت‌های همینگوی از سال‌های اولیه اقامت در پاریس)۱۹۶۷ / Byline: Ernest Hemingway

داستان‌های کانزاس سیتی استار ۱۹۷۰ /Stories Cub Reporter: Kansas City Star

جزایر در طوفان ۱۹۷۰ / Islands in the Stream

(رمان نا تمام) باغ عدن ۱۹۷۰ / The Garden of Eden

حقیقت در اولین تابش ۱۹۹۹ / True at the First Light

وداع با اسلحه

وداع با اسلحه (به انگلیسی: A Farewell to Arms) رمانی از ارنست همینگوی (۱۸۹۹-۱۹۶۱)، نویسنده آمریکایی و برنده جایزه نوبل ادبیات، که در سال ۱۹۲۹ منتشر شد.

ترجمه فارسی

این کتاب توسط نجف دریابندری به فارسی برگردانده شده و توسط انتشارات نیلوفر چاپ شده است. این ترجمه جزو ترجمه‌های اولیه دریابندری بوده است. وی در چاپ‌های بعدی این ترجمه را مورد بازبینی قرار داد.
خلاصه داستان

جنگ جهانی اول، که در این کتاب از گوریتسیا ، شهر کوچکی در شمال تریسته، در منتهی‌الیه سرحد ایتالیا به آن نگریسته شده‌است، چندان ترسناک به نظر نمی‌رسد و در انعکاس گنگ چند صدای توپ دوردست خلاصه می‌شود. ستوان فردریک هنری آمریکایی، که بر اثر جوانی و لاقیدی و ذوق به ورزش در ارتش ایتالیا استخدام شده‌است، در میان آمبولانسهای خود و تالار ناهارخوری و شراب و زن زندگی بسیار مطبوعی دارد. با نزدیک شدن تدریجی زمستان صدای توپها بسیار کمتر می‌شود و درخواست مرخصی هنری را برای تمام زمستان می‌پذیرند. هنری از این فرصت برای خوشگذرانی در شبه جزیره استفاده می‌کند. وقتی که دوباره به جبهه برمی‌گردد، با پرستاری انگلیسی آشنا می‌شود و تظاهر به دوست داشتن او می‌کند؛ در حالی که دروغ می‌گوید. پرستار هم تظاهر به باورکردن حرف او می‌کند؛ در حالی که چنین نیست. در خلال این احوال جنگ جان تازه می‌یابد. هنوز صحبت هنری با اطرافیانش راجع به جنگ تمام نشده‌است که می‌فهمد آنها چقدر از جنگ بیزارند. همان شب اول، وقتی که مشغول صرف شام مختصری از ماکارونی و پنیر با سربازان خود است، زخمی می‌شود. او را به بیمارستانی آمریکایی در شهر میلان منتقل می‌کنند. هنری از اتفاق پرستار انگلیسی را دوباره در آنجا می‌بیند. بین او و پرستار نوعی همدستی به وجود می‌آید؛ به نحوی که هنری شروع می‌کند به دوست داشتن او. زانویش به تدریج معالجه می‌شود. تابستان است. هنری پول دارد. تمرین راه رفتن می‌کند، اول با چوب زیر بغل و بعد با عصا. اما زیباترین تابستانها هم پایانی دارند. پرستار باردار است و هنری باید به جبهه برگردد. در جبهه اوضاع به کلی تغییر کرده‌است و دیگر صحبت از بازی در بین نیست. همه سخت می‌جنگند. بیزاری و خستگی چنان است که خفقان می‌آورد و فلج می‌کند. کشیشی که برای محتضران دعا می‌خواند، از منظره‌های رنج‌آور جنگ خلق و خویی تلخ پیدا کرده‌است و تقریباً درحال طغیان است. سروان رینالدی، بهترین دوست هنری، شب و روز خود را به جراحی زخمیها می‌گذراند. هنری می‌ترسد سیفلیس گرفته باشد. شراب همچنان مست می‌کند؛ ولی اوضاع را بهتر نمی‌کند. شوخیهای همیشگی دیگر سرگرم‌کننده نیست و خشم می‌آفریند. ای کاش دست کم اتریشیها با رسیدن زمستان از حمله منصرف می‌شدند؛ حتماً منصرف خواهند شد؛ اما هیچ معلوم نیست. خیلی کج‌خلق شده‌اند. هنری را به منطقه کوهستانی منتقل می‌کنند؛ هنوز به آنجا نرسیده‌است که حرکتی برای عقب‌نشینی شروع می‌شود. هنری با سه راننده‌اش به گوریتسیا برمی‌گردند. خسته و از پا درآمده به آنجا می‌رسند. شهر ازسکنه خالی است. هنری فقط چند کلمه‌ای که با عجله روی کاغذی نوشته شده‌است، روی دیوار ناهارخوری پیدا می‌کند. به او دستور داده‌اند که باقیمانده لوازم را تخلیه کند و به جایی منتقل سازد که قرار است ارتش دوباره در آنجا گرد آید. البته دستور دادن آسانتر از اجرا کردن است. در جاده چنان آشفتگیی حکمفرماست (عقب‌نشینی معروف کاپورتّو ) که اتومبیلها قدم به قدم پیش می‌روند. اگر دشمن دست به بمباران می‌زد، چه کشتاری می‌کرد. به نظر عاقلانه‌تر می‌آید که آدم بیراهه را در پیش بگیرد و این طور خودش را درمعرض خطر قرار ندهد. ولی یکی از آمبولانسها به گل فرو می‌رود. سرجوخه‌هایی که به قصد زود رسیدن سوار آن شده‌اند، حاضر نیستند کمک کنند تا از گل بیرون بیاید و پا به فرار می‌گذارند. هنری، در اوج خشم و برآشفتگی یکی از آنها را می‌کشد. بیراهه‌ها نه به شهری می‌رسند و نه به جاده‌ای دیگر. مثل رودهایی که در ریگزار گم شوند، در میان مزرعه‌ها ناپدید می‌شوند. باید عقل را به کار انداخت و آمبولانسها را رها کرد و پیاده رفت. گلوله‌ای بی‌هدف، یکی از مردان را که شاید بهترین فرد از سه سرباز همراه هنری بود، درو می‌کند. یکی دیگر از رفقایش، وحشتزده پا به فرار می‌گذارد و به سوی شمال می‌رود تا خود را تسلیم کند. ستوان هنری و راننده‌ای که برایش باقی مانده‌است، پس از مدتی راهپیمایی بی‌هدف، جاده بزرگ را پیدا می‌کنند. روی پلی، مردانی مسلح افسرانی را که شناسایی می‌کنند، بازداشت می‌کنند. آنها را به چمنزاری می‌برند و پس از چیزی شبیه به محاکمه، تیرباران می‌کنند. هنری درست وقتی که باید در این به اصطلاح دادگاه حضور یابد، با پریدن در رودخانه خودش را نجات می‌دهد. از این لحظه به بعد، او قرارداد خود را با ارتش ایتالیا ملغا تلقی می‌کند. دیگر با این ارتش کاری ندارد. دست و پا می‌کند تا پرستار خود را، که تعطیلاتش را در استرزا می‌گذراند، پیدا کند. محلی که بی‌خیال انتخاب شده‌است، ولی موقعیتی عالی دارد؛ زیرا کافی است که برای عبور از مرز سوییس، آدم به انتهای شمالی دریاچه برسد. قبل از آنکه هنری فرصت اجرای این نقشه را پیدا کند، پیشخدمت مهمانخانه‌ای که هنری با او دوست شده‌است، خبر می‌دهد که بازداشتش قریب‌الوقوع است و قایقی در اختیار او می‌گذارد. هنری مدت هفت ساعت با سماجت پارو می‌زند و در صبحگاه، به لنگرگاه بندر کوچکی می‌رسد. نزدیکتر می‌رود و لباس متحدالشکل سربازان سوئیسی را تشخیص می‌دهد. از آن پس آرامش است و خوشحالی. زمستان لازمه تابستان است. ستوان سابق و پرستار سابق، به سان آدم و حوا، در خانه‌ای ییلاقی با خوشبختی در انتظار تولد فرزند خود هستند. اما، فرزند در زایمان می‌میرد و مادر را هم می‌کشد.

درباره کتاب

سادگی بی‌خدشه این رمان، زیبایی کم‌نظیری به آن می‌دهد. هنر همینگوی در این است که موضوعی رمانتیک را به طرزی غیررمانتیک نقل می‌کند، و این نکته تناقضی بس گیرا به وجود می‌آورد که سخت‌گیرترین خواننده‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در اوایل ۱۹۱۷، هنری به عشق اعتقاد ندارد و جنگ به نظرش ورزشی سرگرم‌کننده می‌آید؛ اما در پایان همان سال، به حقیقت عشق و جنگ پی می‌برد. هنر نویسنده درمحسوس گرداندن این تحول خاصه بدان سبب است که نه دست به تجزیه و تحلیل می‌زند و نه دست به نقل جمله‌های سنگین و پرمعنی، بلکه فقط به واقعیت و مطالب عینی و روزمره اکتفا می‌کند. اگر هنری تغییر کرده‌است، بدان سبب است که زیسته و آموخته‌است. رمان بدان اکتفا می‌کند که آنچه او می‌بیند به ما نشان دهد و ملاحظات او را منعکس کند. خواننده، قهرمان داستان را گام به گام دنبال می‌کند و نرم نرم، بدون آشفتگی، به جایی می‌رسد که او را دوست بدارد و خود را جای او بگذارد. سرانجام باید گفت سبک همینگوی چنان نرم و هموار است که هیچ تلاش و تقلایی را نشان نمی‌دهد. این سبک، که در آن زمان انقلابی تلقی می‌شد، نویسندگان بسیاری، به خصوص آمریکاییان را تحت تأثیر قرار داد. همه آنها کوشیدند، در حد توان خود، از همینگوی تقلید کنند، ولی بیهود بود. چون همینگوی شگردهایی خاص خود دارد که برخلاف معمول، به نوشته‌هایش طبیعی بودنی ستایش‌انگیز می‌بخشد. گفتگوها و سرگذشتها در یکدیگر حل می‌شوند و به صورتی زلال، به گونه‌ای تحسین برانگیز زلال، جریان می‌یابند.

پیرمرد و دریا

پیرمرد و دریا (به انگلیسی: The old man and the sea) نام رمان کوتاهی است از ارنست همینگوی، نویسنده سرشناس آمریکایی. این رمان در سال ۱۹۵۱ در کوبا نوشته شد و در ۱۹۵۲ به چاپ رسید. «پیرمرد و دریا» واپسین اثر مهم داستانی همینگوی بود که در دوره زندگی‌اش به چاپ رسید. این داستان، که یکی از مشهورترین آثار اوست، شرح تلاش‌های یک ماهیگیر پیر کوبایی است که در دل دریاهای دور برای بدام انداختن یک نیزه‌ماهی بسیار بزرگ با آن وارد مبارزهٔ مرگ و زندگی می‌گردد. نوشتن این کتاب یکی از دلایل عمده اهدای جایزه ادبی نوبل سال ۱۹۵۴ به ارنست همینگوی بوده‌است.

پیرمرد و دریا یک «رمان کوتاه» است چرا که این رمان به فصل‌ها و یا قسمت‌های جدا تقسیم نشده‌است و علاوه بر این فقط اندکی از یک داستان کوتاه بلندتر است. «پیرمرد و دریا» برای اولین بار در تمامیت خود، شامل ۲۶٬۵۰۰ واژه، در شماره یکم سپتامبر ۱۹۵۲ مجله لایف (Life) منتشر شد و باعث گردید که ظرف فقط ۲ روز بیش از ۵ میلیون نسخه از این مجله به فروش برود. نقدهایی که درباره این داستان نوشته شد همگی بدون استثنا و بطور اغراق‌آمیزی مثبت بودند. هرچند بعدها تعداد کمی نقد مخالف نیز نوشته شد که نویسندگانشان زیاد با «پیرمرد و دریا» میانه خوبی نداشتند و به آن خرده می‌گرفتند. در یکی از چاپ‌های اولیه، نام کتاب در روی جلد اشتباهاً «پیرمردها و دریا» به چاپ رسیده بود.

الکسی لئونوف در خاطراتش نقل کرده که پیرمرد و دریا یکی از کتاب‌های مورد علاقه یوری گاگارین بوده است. وی این موضوع را در سفرش به کوبا به خود ارنست همینگوی هم گفته بوده است.
خلاصه داستان:
پیر مرد و دریا» داستان مبارزه حماسی ماهیگیری پیر و با تجربه‌است با یک نیزه ماهی غول پیکر برای بدام انداختن آن. صیدی که می‌تواند بزرگ‌تری صید تمام عمر او باشد.وقتی داستان آغاز می‌گردد سانتیاگو Santiago، پیرمرد ماهیگیر، ۸۴ روز است که حتی یک ماهی هم صید نکرده‌است. او آنقدر بد شانس بوده‌است که پدر و مادر شاگرد او، مانولین Manolin، او را از همراهی با پیرمرد منع کرده و به او گفته‌اند بهتر است با ماهیگیرهای خوش شانس تر به دریا برود. مانولین اما به پیر مرد علاقه مند است و در تمام مدتی که پیرمرد دست خالی از دریا برگشته‌است هر شب به کلبه او سر زده ، وسائل ماهیگیری اش را ضبط و ربط کرده، برایش غذا برده و با او در باره مسابقات بیس بال آمریکا به گفتگو نشسته‌است. یک شب بالاخره پیرمرد به مانولین می‌گوید که مطمئن است که دوران بدشانسی‌های او به پایان رسیده‌است و بهمین دلیل خیال دارد روز بعد قایقش را بردارد و برای صید ماهی تا دل آبهای دور خلیج برود.آبشخور
فردای آنشب در روز هشتاد و پنجم سانتیاگو به تنهایی قایقش را به آب می‌اندازد و راهی دریا می‌شود. وقتی از ساحل بسیار دور می‌شود طعمه خود را به دل آبهای عمیق خلیج می‌سپارد. ظهر روز بعد یک ماهی بزرگ، که پیرمرد مطمئن است یک نیزه ماهی است، طعمه را می‌بلعد. سانتیاگو قادر به گرفتن و بالا کشیدن آن ماهی عظیم الجثه نیست و متوجه می‌شود که در عوض ماهی دارد قایق را می‌کشد و با خود می‌برد. دو روز و دو شب بهمین صورت می‌گذرد و پیرمرد با جثه نحیف خود فشار سیم ماهیگیری که توسط ماهی کشیده می‌شود را تحمل می‌کند. سانتیاگو در اثر کشمکش و تقلا زخمی شده‌است و درد می‌کشد اما با اینحال ماهی را برادر خطاب می‌کند و تلاش و کوشش‌های او ارج می‌گذارد و آنرا را ستایش می‌کند.
در روز سوم ماهی از کشیدن قایق دست بر می‌دارد و شروع می‌کند به چرخیدن بدور آن. پیرمرد متوجه می‌شود که ماهی خسته شده‌است و با اینکه خود نیز رمقی در بدن ندارد هرطور شده ماهی را بکنار قایق می‌کشاند و با فرو کردن نیزه‌ای در بدنش آنرا می‌کشد و به مبارزه طولانی خود با آن ماهی سرسخت و سمج پایان می‌بخشد. سانتیاگو ماهی را به کنار قایق خود می‌بندد و پارو زنان به‌طرف ساحل حرکت می‌کند و به این می‌اندیشد که در بازار چنین ماهی بزرگی را از او به چه مبلغی خواهند خرید و ماهی با این جثه بزرگش شکم چند نفر گرسته را سیر خواهد کرد. پیرمرد اما پیش خود بر این عقیده است که هیچکس لیاقت آنرا ندارد که این ماهی با وقار و بزرگ منش را بخورد.
وقتی سانتیاگو در راه بازگشت به ساحل است کوسه‌ها که از بوی خون پی به وجود نیزه ماهی برده‌اند برای خوردنش به آن حمله می‌برند. پیرمرد چندتا از این کوسه‌ها را از پای در می‌آورد ولی در نهایت شب که فرا می‌رسد کوسه‌ها تمام ماهی را می‌خورند و فقط اسکلتی از او باقی می‌گذارند. سانتیاگو بخاطر قربانی کردن ماهی خود را سرزنش می‌کند. روز بعد پیش از طلوع آفتاب پیرمرد به ساحل می‌رسد و با خستگی دگل قایقش را بدوش می‌کشد و راهی کلبه‌اش می‌گردد. وقتی به کلبه می‌رسد خود را روی تختخواب می‌اندازد و به خوابی عمیق فرو می‌رود.

عده‌ای از ماهیگیران بی‌خبر از ماجراهای پیرمرد برای تماشا به دور قایق او و اسکلت نیزه‌ماهی جمع می‌شوند و گردشگرانی که در کافه‌ای در همان حوالی نشسته‌اند اسکلت را به اشتباه اسکلت یک کوسه‌ماهی می‌پندارند. شاگرد پیرمرد، مانولین، که نگران او بوده‌است با خوشحالی او را صحیح و سالم در کلبه‌اش می‌یابد و برایش روزنامه و قهوه می‌آورد. وقتی پیرمرد بیدار می‌شود، آن دو دوست به یکدیگر قول می‌دهند که بار دیگر به اتفاق برای ماهیگیری به دریا خواهند رفت. پیر مرد از فرط خستگی دوباره به خواب می‌رود و خواب شیرهای سواحل آفریقا را می‌بیند.

نمادگرایی و شخصیت

درونمایه داستان «پیرمرد و دریا» را می‌توان به روش‌های گوناگون تعبیر و تفسیر نمود. خود همینگوی در این مورد گفته‌است:

شما هیچ کتاب خوبی را پیدا نمی‌کنید که نویسندهٔ آن از پیش و با تصمیم قبلی نماد و یا نمادهایی در آن وارد نموده باشد... من کوشش کردم در داستانم یک پیر مرد واقعی، یک پسربچه واقعی، یک دریای واقعی، یک ماهی واقعی و یک کوسه‌ماهی واقعی خلق نمایم. و تمام اینها آنقدر خوب و حقیقی از کار در آمدند که حالا هریک می‌توانند به معنی چیزهای مختلفی باشند.

سبک داستان، سادگی آن و واقعی و قابل باور بودن ماجراهای آن این امکان را بوجود می‌آورند که داستان را بتوان به روش‌های گوناگون تعبیر و تفسیر نمود. چند نمونه از این تفاسیر بدین شرح‌اند:

سانتیاگو به‌عنوان نماد یک قهرمان شکست‌خورده

سانتیاگو شخصیت اصلی داستان «پیرمرد و دریا» می‌تواند نماد یک قهرمان شکست خورده باشد. او نمونه‌ای است از شجاعت، قدرت و استقامت نژاد انسان. او مثل تمام انسان‌ها با سرنوشت (ماهی) و زندگی که هم دوست‌داشتنی است و هم مورد نفرت (دریا) به مبارزه برمی‌خیزد. چیزی که در واقعیت امر باعث شکست سانتیاگو می‌شود غرور اوست. سانتیاگو نمادی است برای نوع انسان. همینگوی در چندین جا او را با عیسی مسیح مقایسه کرده‌است. سانتیاگو «دکل قایقش را روی شانه‌هایش گذاشت و به طرف بالای جاده به راه افتاد... او قبل از آنکه به کلبه‌اش برسد پنج بار بر زمین نشست». و این شباهت زیادی دارد به حالت‌های عیسی مسیح وقتی صلیب بر دوش به سمت مصلوب‌شدن گام برمی‌داشت. جلوتر در داستان می‌خوانیم که وقتی سانتیاگو خوابید «صورتش رو به پائین بود...بازوانش به دو طرف دراز شده و کف دستانش رو به بالا بودند». حالتی که کاملاً به قرارگرفتن مسیح بر روی صلیب شباهت دارد. پیرمرد در تمام طول داستان در آرزوی داشتن نمک، این ادویه و چاشنی اصلی غذای نوع انسان،است. او درست به مانند حواریون عیسی مسیح ماهیگیر است.

نیزه‌ماهی نماد مذهب است. ماهی از همان روزهای اول پیدایش مسیحیت، نماد این دین بوده‌است. دریا نشانه زندگی است چرا که زندگی از آنجا آغاز شده‌است و بقای بشریت بسته به وجود آنست. س انتیاگو یک قهرمان است ولی یک قهرمان شکست خورده. او بر حریف که او آنرا برادر خود می‌خواند چیره می‌گردد اما پیروز از میدان بیرون نمی‌آید چرا که به هدف خود (فروش ماهی) نمی‌رسد. پیرمرد هرچند در پایان داستان زنده می‌ماند اما بخشی از شخصیت او قهرمانانه جان سپرده‌است.
سانتیاگو به‌عنوان نماد یک قهرمان شکست ناپذیر

پیرمرد در طول ۸۴ روزی که موفق به صید ماهی نمی‌شود شکم خود را با اندک غذایی که کافه‌چی محل از روی دلسوزی به او می‌دهد سیر می‌کند. او گرسنگی و تحقیر را تحمل می‌کند ولی هرگز امید خود را برای صید یک ماهی بزرگ از دست نمی‌دهد. او به انتظار روز موعود می‌نشیند. ذات صیدکردن برای او مهم‌تر از سیرکردن شکم گرسنه خویش است. و آن ماهی بزرگ بالاخره روزی واقعاً از راه می‌رسد. پیرمرد برای اثبات مهارت و قدرت خویش در ماهیگیری گرسنگی خود را نادیده می‌گیرد. ولی وقتی ماهی را صید می‌کند، قسمتش نیست که بتواند آنرا برای خویش نگهدارد. شانسی که در پیدا کردن و صید آن ماهی غول‌پیکر داشته‌است در مقابل یک ضرر مادی (خورده‌شدن ماهی توسط کوسه‌ها) قرار می‌گیرد. ماهی می‌توانست پاداشی باشد برای آن همه تلاش، مبارزه و تحمل درد. اما وقتی سانتیاگو توجه خود را از شور و حال به‌دام‌انداختن ماهی منحرف کرده و به طمع و منافع مادی (فروش ماهی در بازار) متمرکز می‌کند، شانس و اقبال از وی روی بر می‌گردانند. چرا که دریا طمع‌کاری را پاداش نمی‌دهد. اما پیرمرد هرچه باشد بازی را نباخته‌است. یکی از پیام‌هایی که مکرراً در کارهای همینگوی به چشم می‌خورد را می‌توان در نقل قول زیر خلاصه کرد:

یک انسان واقعی ممکن است نابود شود ولی هرگز شکست نخواهد خورد.
سانتیاگو به دلیل طمع خویش مجازات می‌گردد ولی هیچ چیز نخواهد توانست درخشش پیروزی او بر نیزه ماهی عظیم الجثه را زایل نماید.

بیشتر درباره موضوع:

Ernest Hemingway:A Farewell to Arms

Men Without Women and A Farewell to Arms

دانلود کتاب گویا: انسان و سرنوشت- شولوخوف

2010-11-03T12:00:00.000-07:00

انسان و سرنوشت

                                (همراه با نقد و تحلیل کتاب)
                                نویسنده: میخائیل شولوخوف
                                       ترجمه: ایرج بشیر

                               زمان کل: ۱ ساعت و ۵۰ دقیقه اجرا: رادیو فرهنگ

                                         دانلود بخش اول (حجم: 6.4MB)

                                         دانلود بخش دوم (حجم: 5.2MB)

                                         دانلود بخش سوم (حجم: 9.5MB)

         (Download Server: 4Shared Format: Mp3 Archive Type: RAR)

دانلود رمان 1984 جرج اورولOrwell 1984

2010-10-22T17:36:00.000-07:00

دانلود رمان ۱۹۸۴ اثر جرج اُروِل به زبان‌های فارسی و انگلیسی و فرانسوی

دریافت کتاب

تصویری از جلد رمان 1984

رمان 1984 اثر جرج اورول یکی از خواندنی‌ترین آثار اوست که در کنار قلعه‌ی حیوانات، دو شاهکار بی‌نظیر او محسوب می‌شوند.

وبلاگ ترنزلیتور نقدی بر این رمان نوشته که خواندنیست، البته به قول ویکیپدیا خطر لوث شدن داستان وجود داره. لینک نقد 1984 در وبلاگ ترنزلیتور

•دانلود ترجمه‌ی رمان 1984 به زبان فارسی، به صورت پی‌دی‌اف، در 145 صفحه و به حجم 4.68MB

(در این نسخه صفحات اسکن شده‌اند و در واقع هر صفحه‌ی pdf دو صفحه‌ی کتاب است، به همین خاطر است که تعداد صفحات کاهش پیدا کرده، در ضمن کیفیت اسکن هر چند چندان تعریفی ندارد ولی قابل خواندن است)

•دانلود ترجمه‎‌ی فارسی رمان 1984، به فرمت djvu و به حجم 1.78MB

(کیفیت اسکن این نسخه کاملا مشابه نسخه‌ی پی‌دی‌اف است، بنابراین با توجه به حجم کمتر توصیه می‌کنم فرمت djvu را دانلود کنید. البته برای بازکردن فایل دانلود شده نیاز به نرم‌افزار مربوطه دارید که می‌توانید از اینجا یا اینجا به صورت رایگان دریافت کنید)

•متن انگلیسی این کتاب به صورت تکست و با حجم بسیار پایین

•دانلود کتاب 1984 به زبان فرانسوی، به صورت پی‌دی‌اف، در 526 صفحه و به حجم 1.29MB

مطالب مرتبط:

•دانلود رمان قلعه‌ی حیوانات اثر جرج اورول

دانلود آلبوم "خط سوم" فرامرز اصلانیFaramarz Aslani - Khatte Sevvom

2010-10-21T03:43:00.000-07:00

خواننده
" اگه یه روز بری سفر" با گیتارش بازگشته تا باز برای ما بخواند.فرامرز اصلانی خواننده ای ویژه است که نمی توانی به راحتی او را در قالب رایج یا در کنار هنرمند دیگری بگذاری حتا اگر آن هنرمند بزرگی مانند استاد شجریان باشد یا داریوش اقبالی یا....
فرامرز اصلانی ،فرامرز اصلانی است.

در مصاحبه ای که صدای آمریکا با وی داشت ترانه " اگه یه روز... " را مهمترین اثرش نمی داند و گیتارش را بر می دارد و "ترانه اندوه " را می نوازد و می خواند.

فرامرز اصلانی را هر چند پیر تر و شکسته تر اما همچنان زیبا و دوست داشتنی می بینی.....
باز گشته است با خط سوم ...نام آلبومش را از نوشته ای شمس تبریزی برگزیده
که «آن خطاط سه گونه خط نوشتي يكي او خود خواندي لاغير يكي را خود هم او خواندي هم غير يكي را نه او خواندي و نه غير او آن خط سوم منم ...»

این انتخاب شاید نام شایسته ای باشد و گویای حال و روز فرامرز اصلانی عزیزمان که همچنان از دل می خواند و همچنان صدایش عاشقمان می کند و صدای خسته اش همچنان بر دل می نشیند.

این آلبوم را برای دانلود تقدیم یکایک دوستدارانش در ایران می کنم .

لازم به یاد آوری است که امکان دریافت از این طریق برای هموطنان داخل ایران در نظر گرفته شده و خواهش میکنم دوستانی که در خارج از کشور امکان خریداری اصل اثر و حمایت از هنرمند گرانقدرمان را دارنداز دانلود آن خودداری فرمایند.

Faramarz Aslani - Khatte Sevvom

آلبوم جدید فرامرز اصلانی با نام خط سوم سه کیفیت

لينك مستقيم :

آهنگ با كيفيت 320 MP3

دانلود کل آلبوم در یک فایل زیپ

SERVER2

01 Khatte Sevvom.mp3 

02 Sedayam Kon.mp3

03 Ta Key.mp3

04 Ghadim.mp3 

05 Gharibeh Dar Shahr.mp3

06 Benamay Rokh.mp3
   
07 Parastooha.mp3

08 Khasteh.mp3

آهنگ با كيفيت 128 MP3

دانلود کل آلبوم در یک فایل زیپ

SERVER2
01 Khatte Sevvom.mp3

02 Sedayam Kon.mp3

03 Ta Key.mp3

04 Ghadim.mp3

05 Gharibeh Dar Shahr.mp3

06 Benamay Rokh.mp3 

07 Parastooha.mp3

08 Khasteh.mp3

آهنگ با كيفيت 64 OGG

دانلود کل آلبوم در یک فایل زیپ

SERVER2

01 Khatte Sevvom.ogg

02 Sedayam Kon.ogg

03 Ta Key.ogg

04 Ghadim.ogg

05 Gharibeh Dar Shahr.ogg

06 Benamay Rokh.ogg

07 Parastooha.ogg

08 Khasteh.ogg

2010-10-11T10:19:00.000-07:00

بیوه مونتییل...

گابریل گارسیا مارگز- برگردان به فارسی: علی اصغر راشدان

دن خوزه مونتییل که مرد،غیرازبیوه ش،تمام جهان حس کردندانتقا مشان گرفته شده.ساعت های زیا دی لازم بودکه تمام جهان مرگ واقعیش راباورکند.خیلی ها به خانه سوگواری آمدندوبعدازدیدن جنازه تواطاق مرده،که پیچیده توبالشها وملافه نایلونی،توتابوت شکم برآمده ی زرد خربزه ای رنگی بود،بازهم باورنداشتند.صورتش به نرمی تراشیده شده بود.پوششی به رنگ برف به تن وکفشهائی براق به پاداشت.چنان سرزنده به نظرمیرسیدکه انگارهرگززنده نبوده!نمونه تمام عیار«د ن چپه مونتییل» بودکه یکشنبه ها به دعای مراسم مس ساعت هشت گوش می سپرد.حالاتنها به جای شلاق سواری صلیبی تودستش داشت.بایددرتابوت بسته میشدوتابوت به آرامگاه باشکوه خانوادگی انتقال می یافت تا تمام اهالی آبادی شاهدباشندکه اونقش مرده رابازی نمی کند.بعدازمراسم تدفین،نه تنها بیوه ش،که همه دراوج ناباوری متوجه شد ند خوزه مونتییل به مرگی طبیعی مرده.

تمام جهان امیدواربودنداوازکمینگاهی سوراخ سوراخ وبانیرنگی مزورا نه کشته شود.بیوه ش همیشه مطمئن بود بعدازاعتراف کامل،بی جدال بامرگ،شبیه قدیسی مدرن وباضعف پیری مردنش راتوتختخواب می بیند.تنهاتوجزئیات اشتباه کرده بود.خوزه مونتییل حدود دوی بعدازظهریک روزچهارشنبه درپی عصبانیتی کودکانه،که دکتراکیدا قدغن کرده بود،توننویش مرد.بیوه ش امیدواربودتمام اهل آبادی تومراسم تدفین شرکت کنندوگلهائی که می آورند،توخانه جانگیرد.ازاهالی تنهاهم حزبیهاومذهبی هابه مراسم تدفین آمده وکمک کردند.

گذشته ازحلقه گلهای شهردار،دسته گلی دیگرنبود.پسرش ازمحل پست کنسولگریش توآلمان ودودخترش ازپاریس،سه تلگراف تسلیت جداگانه فرستادند.دست نوشته های جوهری گوناگون مقامات پستی به صورت تگلگرا م هم دیده میشد.فرمهای زیادی هم پیش ازدریافت واژه بیست دلار،تکه تکه شده بودند.هیچکدام ازبچه ها قول باز گشت به خانه ندادند.

زن بیوه توسن شصت ودوسالگی،صورتش راتومتکائی که سرمردروش می آرامیدواوراخوشبخت میکرد،فشرد و گریست.بیوه مونتییل فهمید که اولین مزه کینه هاراچشیده است.درخوداندیشید« واسه همیشه خودراعقب می کشم.فرض می کنم باخوزه مونتییل توتابوت گذاشتنم.دیگه نمیخوام هیچی ازاین دنیابدونم.» وتوحرفش روراست بود.

این بانوی شکننده،فرسوده زیربارخرافات،به خواست بزرگترهاش توبیست سالگی بایگانه نامزدی که ازفا صله بیست متری اجازه دید نش رایافته بود،ازدواج کرد.هرگزباواقعیت توتما س مستقیم قرارنگرفته بود.سه روزبعدازبردن جنازه مرد ش ازخانه،دربین ریزش اشکها ش متوجه شد باید شخصاپایداری کند وبس!سمت وسوئی نمی شناخت که زند گی تازه ش راجهت دهد.تنها بایدبه طرف جلوحرکت میکرد.

اسراربی شماری که خوزه مونتییل باخودبه گوربرده بود،توسینه شماره رمزگاوصند وقش بود.شهردارحل مسئله رابه عهده گرفت.گاوصند وق راتوحیاط وجلوجایگاه مراسم سوگواری گذاشت.دوپلیس قفل رابه رگباربستند.زن بیوه تمام وقت یک پیش ازظهرتواطاق خوابش غرش شلیک پیا پی تکاوران شهرداری راشنید.درخوداندیشید« همین راکم داشتم.پنج سال آزگار به درگاه خدا دعاکردم که صدای گلوله ای بشنوم،حالابایدسپاسگزاری کنم که توخانه م گلوله شلیک می شه.»

زن بیوه هرروزباشوردرخواست مرگ می کردوهیچ پاسخی نمی شنید.خوابش می برد که انفجاری هولناک بنیاد خانه رالرزاند.« باید گاوصندوق رامنفجرکرده باشن.»

بیوه مونتییل آه عمیقی کشید.اکتبربارگبارهای سیل آسا یش خودراجاودانی میکردواوخودراتباه شده میدید.شرشرباران بی هد ف رامی شنیدوتباه شد گی مزارع بیکران خوزه مونتییل راحس میکرد.سینیور«کارمیخل »خدمتکارپرکار خانواده مدیریت امورراپذیرفته بود.بیوه مونتییل سرآخربادلایل عریان قبول کرد که مردش مرده است.اطاق خوابش رارهاکرد که شخصااداره امورخانه رابه د ست گیرد.تمام زیورآلات ومبل هاراباروکشهای سوگواری پوشاند.تصاویرمرده که به دیوارها آویخته بودند،باحلقه گلهای سوگواری دورشان را تزئین کرد.تودوماهی که به درازاکشیده بود،به جویدن ناخنها عاد ت کرده بود.روزی باچشمهای ورم آورده سرخ شده ازگریه زیاد،متوجه شدسینیورکارمیخل باچتربازواردخانه شد.گفت « چتروببند،سینیورکارمیخل!بعدازاین همه بدبختی که به سرمون اومده،همین مون مونده که توبا چترباز وارد خونه شی !»

سینیورکارمیخل چترراگوشه ای گذاشت.پیروسیاه بود،سیاه پوشیدن راباپوست براق خوب می شناخت.کفشها ئی را که باکاردریش تراشی شکافته بودتامیخچه ها ش فشارنیاورند،پوشید.« فقط واسه اینه که خشک شه.»

زن بیوه اولین باربودکه بعدازمرگ مردش پنجره رابازمیکرد.ناخنش راجویدومن من کرد« بااین همه بدبختی،این زمستونم شده قوزبالاقوز.چقد طولانی بود!بارونم انگاراصلانمیخوادبندبیاد!»

مد یرامورگفت « امروزبند نمیاد،فردام میباره.دیشب دردمیخچه نگذاشت بخوابم.»

زن بیوه به هواشناسی کارمیخل اعتمادداشت. به میدان خالی وخانه های ساکت دربسته که نخواستند شاهد حمل جنازه مونتییل باشند،دقیق شد.درموردجویدن ناخنش،زمینهای بیکران ووظائفی که ازمردش براش مانده بود،مایوس بودوعقلش

به هیچ جانمیرسید.هق هق کرد « دنیا گشتگاه زشتیه .» هرکس راکه روزانه ملاقات میکرد،بایدباهمه چیزش موافقت میکرد.نیروی درکش راازدست داده ودرعین حال هیچوقت هم به تیزبینی حالاش نبوده بود.پیش ازشروع آن کشتار سیاسی ،پیش ازظهرهای دلگرفته اکتبرراکنارپنجره اطاقش می گذراندوبرای کشته ها اندوهگزاری میکردوتوخودش می اندیشید « خداروزای یکشنبه آروم نداره،وقت پیداکرده که فاتحه دنیاروبخونه!»وباصدائی زمزمه وارادامه داد :

« اون خواست ازاین روزاستفاده کنه،خیلی هام سرازفرمونش نپیچیدن،سرآخرم تاابد سرجاش موند که خستگی درکنه»

بیوه مونتییل،حالاوبعدازمرگ مرد ش برای سقوط توافکارمالیخولیائیش دلیل واقعی داشت،خودراتوناامیدی غرقه کرد.سینیورکارمیخل تلاش کردازشکست برنامه ها جلوگیری کند.کارهاخوب پیش نمیرفت.جریان مونتییل تهدید میشد ومناطق به طرف وحشت انحصاری شدن کشیده میشد.مردم به طرف انتقام کشی پیش میرفتند.شیردرانتظارمشتری هائی که نمی آمدند،تودبه های آبادی تلنباروترش میشدومی گندید.رمق عسل ها گرفته میشد.پنیرهاتوانبارتاریک بیشتر خانه ها پرورشگاه کرمهامیشدند.

خوزه مونتییل برای لامپ ها وملکه های مقرب سنگهای بدلی تزئینات آرامگاه شش سال تمام دست به قتل وتجاوز زد.هیچکس توتاریخ نبود که توزمانی چنان کوتاه صاحب آن ثروت بیکران شده باشد.اولین شهرداردیکتاتوربه آبادی که آمد،خوزه مونتییل بازیرشلوارکناربوقراضه ش نشسته بود ونصف عمرش راصرف حزب محافظه کارتمام رژیمها کرده بود. مدت درازی لذ ت برده بود که به عنوان آد می مذهبی فریادبزند.با صدای بلند تعهد کرده بودکه یک سان جوزف به بزرگی یک آدم زنده به کلیساهدیه کند،اگربرنده شود.برنده بزرگ که شد،درعرض دوهفته شش بخش ازتعهد ش راعملی کرد. شهردارجدیدکه آمد،اوراازکفشها ش شناخت،پلیسی خشن ونخراشیده .دستوراکید داشت که مخالفهاباید سربه نیست شوند.خوزه مونتییل خبرچین مخفیش شد.این فروشنده فروتن،این مردخپله سا کت زمزمه گر،کوچکترین بدگمانی را برنمی انگیخت.مخا لفهای سیاسیش را به داراو نادارتقسیم کرد.نادارهاراپلیس تومیدان وجلوچشم همه تیرباران کرد.

داراهاراهم بیست وچهارساعت مهلت دادکه آبادی راترک کنند.خوزه مونتییل تمام روزش راتودفترش باشهردارگذراند که این قتل عام رابرنامه ریزی کند.زنش برای کشته ها آه وناله میکرد.شهرداردفترراکه ترک کرد،جلوراه شوهرش را گرفت،گفت « این مرد یه متجاوزه،ازنقوذ ت توحکومت استفاده کن که این هیولاروببره،وگرنه آدم باشرفی تواین آبادی زنده نمیمونه.»

خوزه مونتییل آن روزآنقدرمشغول بود که بی یک لحظه قدردانی،اوراکنارزد « ابله نباش !» مشغله اونه کشتارنادارها که تاراندن داراهابود.شهرداری درخانه هاشان رابه رگبارکه بست،مهلتی به آنها دادکه آبادی راترک کنند.خوزه مونتییل مزارع وتمام دارائیشان رامفت خرید وجا ش رامحکم کرد.زنش گفت « کله پوک نباش،همدستی باآنهانابودت میکنه، توجای دیگه ازگشنگی نمیمیری،اینجاهیچوقت ازت قدردانی نمیشه.»

خوزه مونتییل هرگزفرصت بیش ازیکبارخند ید ن نیافت.اوراکناری پرت کردوگفت « گورتوگم کن توآشپزخونه وبه اعصابم ورنرو!»

بااین شتاب،مخالفها توکمترازیک سا ل نابودشدند وخوزه مونتییل داراترین ونیرومند ترین مردآبادی شد.دخترهاش را راهی پاریس کرد،یک کنسولگری توآلمان برای پسرش کارسازی ووقتش راصرف استحکام امپراتوریش کرد.بهره مندی ازثروت باخشونت گردآوری شده ش به شش سا ل هم نکشید.

زن بیوه یک روزبعدازمرگ مرد ش شنیدکه راه پله زیرسنگینی هن هن نابکاران است.همیشه توهوای گرگ ومیش شب بایکی برمیخورد.« بازدزدهای خیابانی !»

« میگن دیروزیه گله پنجا تائی گوساله روباخودبرده ن .»

بیوه مونتییل بی حرکت توصند لی گهواره ئیش،نزدیک بودازکینه منفجرشود.باخود گفت « بهت گفتم خوزه مونتییل، این آبادی قدرنشناسه.توگورت جات گرمه،تموم دنیا پشت به ماکرده!»

دیگرکسی به خانه نیامد.تنها آدم باشرفی که توآن ماههای پایان ناپذیر،بابارانهای یکریزش،چهره ش رامیدید،کارمیخل سرسخت بود،که باچترگشوده ش واردخانه میشد.اوضاع بهترنمیشد.سینیورکارمیخل نامه های زیادی به پسرخوزه مونتییل نوشته بود.توصیه کرده بودکه بیایدواداره امورراتود ست بگیردوگوشه چشمی هم به سلامتی بیوه داشته باشد.

پسردائم تفره میرفت وجواب نمیداد.سرآخرپوست کنده جواب داد میترسدبیایدوبه تیربسته شود.سینیورکارمیخل به اطاق خواب بیوه بالارفت وبه ناگزیراعتراف کردکه نابودی انسان راباچشم دیده است.بیوه گفت « چه بهتر.من تاخرخره توپنیروپشه فرورفته م .هرچه لازم داری ورداروباخودت ببر.بگذارتوآرامش بمیرم.»

تنهاآرامشش تونامه هائی بودکه هرماه ازدخترهاش دریافت میکرد.براشان نوشت « اینجاآبادئی نفرین شده ست.

همو ن جاکه هستین بمونین.واسه منم خودتونوناراحت نکنین.شماکه خوشبخت باشین،منم خوشبختم.»

دخترهاهرازگاه پاسخی میدادند.نا مه هاشان سرخوشانه بود.آدم حس میکرد تواطا قی نیمه گرم وروشن نوشته می شوندودخترهای جوان برای فکرکردن مکث که میکنند،خودراتوآینه های گوناگون می بینند.حس میکردند تمایلی به بازگشت ندارند.می نوشتند«اینجاجایگاه تمد ن است.توسرزمین وحشتی که مردم به خاطرمسائل سیاسی قتل عام میشوند، آدم نمیتواندزندگی کند.»

بیوه مونتییل نامه هاراکه می خواند،خود را سرخوش حس میکرد.توهرسطرسرش را به نشانه تائید تکان میداد. دخترهاتوفرصتی مناسب ازبازارگوشت پاریس گزارش کردند:ازلاشه های گلی رنگ خوکهاوتکه گوشتهائی باتاجهاوحلقه گل های تزئین شده آویخته به درفروشگاههانوشتند.به انتهای نامه دست نوشته یک خارجی پیو ست بود:« یادآوری کنم که آنها بزرگترین وقشنگترین گل میخک راهم توما تحت خوک فرومیکنند!....»

بیوه مونتییل این سطرهاراکه خواند،برای اولین باربعدازدوسا ل خندید.راه پله رابه طرف اطاق خوابش بالارفت.

چراغهای خانه راخاموش نکرد.پیش ازدرازشدن،پنکه برقی رابه طرف دیوارچرخاند.یک قیچی،یک حلقه نوارچسب وتسبیح ذ کرش راازکشومیزآرایش شبش برداشت.شست ورم آورده دراثرجویدن دست راستش راپانسمان ودعاخواندن و ذکرگوئیش راشروع کرد.دو دورتسبیح ذ کرکه خواند،تسبیح راتودست چپش گرفت ودانه های مروارید رادوربند تسبیح حس نکرد.لحظه ای درازصدای تند رزمین لرزه آوردوردست راشنید وسرش روسینه ش خم شد.خوابش برد.دستش با تشبیح به کنارش آویخت.مادربزرگش راتوآبادی دیدکه روملافه سفید درازشده بود وشانه ای راباشپش هائی چسبیده به آن روسینه ش می فشرد.ازمادربزرگش پرسید « من کی میمیرم؟»

مادربزرگ سرش رابلندکردوگفت « بازوت که خسته شد.....»

رمان منتشر نشده محمود دولت آبادی: زوال کلنل

2010-10-11T09:28:00.000-07:00

بخش دوم از سرفصل رمان منتشر نشده زوال کلنل

محمود دولت آبادی

- پس چرا نمی فرمایید بنشینید بابا جان، بفرمایید...هرچند که این صندلی های لهستانی هم زهوارشان در رفته و زیر لَش آدم مثل نان خشک جریک جریک می کنند. اما از قدیم گفته اند که در خانه هر چه هست و مهمان هر که هست... به هر صورت بفرمایید بنشینید!

"لابد باید بنشینید دیگر...ها؟...بله، می نشینید...حوله، بله..."

می توانست حوله را بردارد و موهای سفید و باران خورده اش را خشک کند هم چنین خیسی دور گردن و پیشانی و ابروهایش را بگیرد، اما دیگر دیر شده بود. دیر به فکرش افتاده بود. حالا همین قدر که توانسته بود سیگارش را روشن کند و پشت به بخاری، روی صندلی تریاکی رنگ لهستانی قرار بگیرد، کمی احساس رضایت و حتی احساس آرامش می کرد، اگرچه ناچار بود مچ دست راستش را با دست چپ بگیرد و سعی کند مانع آن لرزش بی امان دستش بشود؛ که بدتر از خود دست این سیگاری بود که لای دو انگشتش گرفته شده بود و آشکار و بدون وقفه تکان تکان می خورد. "شهر ما مرکز استان نیست. پس نمی توانسته آنقدر گل و گشاد شده باشد که مردمان آن نتوانند یکدیگر را بشناسند. این است که اگر یک هوا بتوانم حواسم را جمع کنم و بر اعصابم مسلط شوم، اطمینان دارم که می توانم مهمان هایم را بشناسم، دست کم از نشانه های پدر مادری هاشان. هر چند بومی نیستم، اما زمان درازیست که این جا سکونت دارم، آنقدر که پروانه ام در همین شهر متولد شده است. آن سال ها بزرگ ترین فرزندم امیر هم بیش از پانزده سال نداشت و پسرهای میانی ام آنقدر بچه سال بودند که طولی نکشید تا توانستند با لهجه ی بومی حرف بزنند، و اگر ذهنم یاری کند به طور قطع می توانم از زبان مهمان هایم بیرون بکشم که آنها مسعود و محمدتقی را می شناخته اند و چه بسا که با یکدیگر دوست و رفیق هم بوده اند؛ گیرم که در یک کلاس و روی یک نیمکت هم ننشسته بوه باشند، در روز و شب های پر غوغای انقلاب با یکدیگر آشنا-لابد- شده بودند، ...ها؟"

نه. خاموش بودند و رو پنهان می داشتند و مثل این بود که شرم حضور دارند.

جوانی که کلنل را به یاد محمدتقی می انداخت- یا اینکه مرد می خواست چنین باشد- تاب نیاورد، برخاست و مقابل قاب عکس بزرگ کلنل چشم در چشم عکس محمدتقی دوخت و لحظه هایی طولانی به همان حال باقی ماند در حالی که کلاه متصل به کاپشنش روی تخت شانه هایش آویخته مانده بود و این یکی که به گمان کلنل چهره و قواره ای مثل مسعود داشت همچنان رو به او نشسته و آرنج هایش را را روی میز گذاشته و دست هایش را بر هم چلیپا کرده بود و داشت به جایی، شاید به آن قسمت نخ نما شده ی رومیزی قرمز قدیمی نگاه می کرد و هنوز خاموش بود.

"جوانی...جوانی!... شخص جوان انگار قطرتا محجوب آفریده شده، اما در وجودش قدرت و استعداد غریبی هست که با سرعت کم نظیری می تواند او را تبدیل به یکی از وقیح ترین جانوران روی زمین بکند. جانوری که در طول تاریخ از هیچ کار و از هیچ رفتار جنابت باری ابا و پروا نداشته باشد. شاید با وقوف و اتکا به همین قابلیت است که همیشه مهیب ترین جنایات تاریخ بر عهده ی او گذاشته می شود. سفارشی که جوان بارها و بارها موفقیت خورد را در انجام آن ثابت کرده است. چه کار و پیشه ای! لیکن...ما چه؟ ما که بی خواسته و به خواسته نواله های خمیر را این جور به کوچه میفرستیم تا به صورت دست مایه هایی در اختیار اولین دلال های شقاوت قرار گیرند و منتظر می مانیم تا نواله ای که از دست خود ما قاپیده شده به مثل شمشیری به سوی خودمان برگردانیده شود؟"

- محمدتقی من سال اول پزشکی بود...

- می شناختمش...من می شناختمش...

شاید نه چنان حرفی زده و نه چنان جوابی شنیده شده بود. اما کلنل از حس خود و از حالت و قواره ی ایستاده ی جوانک چنین استنباط کرد و این طور فهمید که او پسرش را می شناخته است. دلش می خواست اطمینان داشته باشد که او محمدتقی را می شناخته، اگر چه گمان نمی رفت که شناخته یا نشناخته ماندن محمدتقی تغییری بدهد در آن اتفاقی که در پیش بود و معلوم نبود که چیست. همین قدر بود که برای یک لحظه ی کوتاه و زودگذر حواس کلنل را متوجه جای و چیز دیگری می کرد و به بی راهه می برد، البته به بی راهه نه از راه، بلکه از گردابی که کلنل در آن به دور خود، گیجا گیج می چرخید.

"مثل خود محمدتقی بی تاب است."

برای همین بود که لابد بیشتر در مقابل عکس محمتقی تاب نیاورد، و کلنل فکر نمی کرد که ممکن است آن جوان در مقابل عکس پروانه درنگ کرده باشد. نه، آمد نشست و به صفحه ی ساعت مچی اش نگاه کرد و سپس رو کرد به رفیقش و به نظر کلنل رسید که او نگران گذر زمان باید باشد. چون وقت داشت می گذشت و هنوز چیزی روشن نشده بود، و آن ها اگر نگران وقت بودند کلنل نگران ابهامی بود که در همه ی لحظات و در جزء جزء رفتارشان، رفتار "اندکی ناشیانه" احساس می کرد، از آن که هنوز نمی دانست قرار است که ضربه به کجایش وارد بشود؛ فقط حس می کرد که باید به انتظار ضربه باشد و در همین انتظار بود. این را یقین داشت که جوان ها این پاره های گداخته و گدازنده "که به گمان من از خورشید به خاک بازگشته اند" برای این درِ خانه اش را نکوبیده اند تا مرهمی بر جراحاتش بگذارند. پس باید به انتظار بماند و ماند تا سرانجام یکی از ایشان"نمی دانم کدام یکی شان؟" گفت:

- با ما یک تُک پا بیایید تا دادستانی!

- دادستانی؟!

- آن جا به شما خواهند گفت، کلنل!

" نه، نباید تعجب کنم. نباید هم کج خلقی از خودم بروز بدهم. من... من مدت زیادی است که سعی می کنم از کوره در نروم و هر جوری که شده آرامش خودم را حفظ کنم. علاوه بر این مدتی است که کوشش می کنم که از دیدن هیچ واقعه و شنیدن هیچ خبری تعجب نکنم...نباید تعجب کنم. چرا؟ در واقع آدم وقتی در برابر واقعه دچار تعجب می شود که برایش تازه باشد و من باید به خودم بقبولانم که احساس من مربوط است به چیزی، حالت و موضوعی در گذشته. چیزی که به همین حالا مربوط نیست. شاید به موضوع کارم در ارتش شاه مربوط باشد، شاید به جبهه رفتن کوچک که... یا شاید به واقعه ی همسرم؟ و... پروانه؟ نمی دانم. هزار چیز می تواند باشد. اما...اما... فقط دلم می لرزد و این دیگر دست خودم نیست. بگذار بلرزد دیگر، چه بکنم! من که نمی توان در اتاقم را کلید نکرده از پله ها پایین بروم. آخر ناچار هستم این کار را بکنم. کلیدش می کنم. البته، خوشبختانه کلاهم را جا نگذاشته ام. سرم است. با وجود این، برای حصول اطمینان دستم را بالا می برم و یک بار دیگر هم آن را روی سرم لمس می کنم، در عین حال حواسم آن قدر سر جاش هست که بدانم باید یقه ی پالتوم رو بالا بکشم تا قطرات زنجیری باران زیر یقه ام فرو نرود. البته این نکته را هم در خاطر دارم که باید طوری رفتار کنم تا جوان ها ملتفت حضور امیر در زیر زمینی خانه نشوند. موردی ندارد، اما به نحو گنگی حس می کنم که رفتار امیرم و اینکه او بیش از یک سال است خود را در زیرزمینی خانه منزوی کرده، می تواند شک و شبهه ایجاد کند و می تواند کنجکاوی تحریک آمیزی را برانگیزد، آن قدر که حتی این کار به شک منجر شود. چون عقل به ظاهر حکم می کند و هیچ دلیل عقلانی یی وجود ندارد که یک زندانی سابق، آن هم پیش از چهل سالگی، خود را در زیر زمین خانه ی پدری منزوی، و حتی می شود گفت زندانی کند و از گفتگو با نزدیک ترین کسانش هم، تا حد ممکن، پرهیز داشته باشد. چنین رفتاری، آن هم از چنین آدمی، طبیعی است که سوء ظن بر می انگیزد و افراد مسوول را دچار کنجکاوی تحریک آمیزی بکند.واقعا امیر مجنون نیست! حتی فکرش را هم نباید به سر راه داد. من خودم بارها صدا و گفت و شنود او را با خواهرش فرزانه شنیده ام، هر چند که فرزانه ی ما عادت به پرگویی دارد و احساسات خواهرانه اش را با کلمات تکراری بیان می کند، اما چون سن و سالش به امیر نزدیک است گه گاهی که مجال پیدا می کند می آید سر وقت امیر و لب پله ی زیر زمینی می نشیند و بنا می کند به واگویه کردن غصه هایش."

- " تو چرا زیج نشسته ای داداش جان؟ چی شده مگر، دنیا به آخر رسیده؟ تو یکی که اینجور نشده ای، خیلی ها مثل تو بیکار شده اند. اینکه درست نیست آدم کنج بنشیند و خودش را مثل خوره بخورد. چی شده امیر جان، داداش جانم! آخر یکمی هم به فکر بابا باش. بعد از خبر محمدتقی پدرمان پیر شد. تو دیگر نباید او را دق مرگ کنی. بابا خیلی درد روزگار را کشیده، تو که خودت بهتر از ما می دانی. هر چه نه تو برادر بزرگ خانواده هستی، باید بیشتر به فکر خانواده باشی. به فکر ماها. من یک زن هستم، اختیارم دست خودم نیست. خودت که می دانی شوهرم آقای قربانی است. او قدغن کرده که من اینجاها نیایم. پسرم دیگر دارد چیز فهم می شود، پدرش از او بازخواست می کند؛ دخترم هم. بچه ی کوچکه هم که دست و پا گیر است. قربانی حجاج به همه چیز سوء ظن دارد و می ترسد، این است که پسرم را می گیرد به بازخواست و پسرک هم نمی تواند جلوی زبانش را بگیرد و حرف می زند بالاخره. بچه است، عاقل که نیست. اما دل من دور از شماها نیست، رخت هام به تنم آتش اند. ناچارم داداش جان، ناچارم با شوهرم سر کنم، مطیع باشم، شاید...شاید دیگرنتوانستم، شاید دیگر نتوانم به دیدن شماها... چون، چون قربانی می گوید که آمدن من به این جا سابقه ی او را خراب می کند، برایش ممکن است مشکل پیش بیاورد. حجاج خیلی نگران وضع و کار خودش است. به شماها، به خانواده ی ما بد برچسبی زده اند، برچسب داداش جان؛ نام بد. بام روی آدم بیفتد، اما نام روی آدم نیفتد. روضه و عزایی نیست که که پا بگذارم و زن ها حرف از شما نزنند. بعضی ها زبان تیز دارند داداش جان. نروم که نمی شود. این جور بدنامی هم که پیش می آید خود آدم از خودش دور می شود. خود آدم از خودش دوری می کند و هر آن با هزار زبان خاموش می خواهد به دیگران بگوید و حالی کند که من خودم نیستم، من خودم نیستم، من آن خودم نیستم که در فکر شما هست! پس ناچارم داداش جان که از شماها، در واقع... از خودم دوری کنم. اما هر وقت تو را می بینم یا به فکرت می افتم، هر وقت به حال و روز پدرمان فکر می کنم که این جور شده مثل یک جوجه، گلویم از غصه ورم می کند. غمباد. و قلبم می خواهد بترکد، و آرزو می کنم آب بشوم و فرو بریزم توی زمین. امیر...امیر... داداش جان، یک کلام حرف بزن، یک کلام به من جواب بده بلات به چشمم. تو که با این حال وروزت پیش ار هر کسی پدرمان را دق مرگ می کنی. آخر تو چرا ناگهان این جوری شدی؟ تو که خوب خوب بودی، تو که همه را نصیحت می کردی و چیز یادشان می دادی. شاگردهایت مثل پروانه دورت می گشتند، تو را مثل برادر بزرگ خودشان دوست داشتند... شقیقه هایت دارند سفید می شوند امیر، داداش جان!"

" صداهای شان را می شنیدم و در همان حال برای بار صدم داستان منوچهر را می خواندم و دیگر سلم و تور و ایرج آن قدر بهم نزدیک شده بودند که می دیدمشان و می توانستم حدس بزنم که وضع چقدر بغرنج شده است و این آخری ها چشم های امیر را دیده بودم که تا به تا شده اند و حالتی بین شرمساری و هول و شک، چیزی بیش از ناامیدی در نی نی هایش جا باز کرده است. موهای بلند و چرکینش روی شانه هایش ریخته بود و علاوه بر موی شقیقه ها، یک رگه ی سفید هم درست در وسط موهایش می دیدم. من پسرم را از پشت شیشه ی کدر دریچه ی زیر زمینی می دیدم، و می دیدم که مچاله و پیر می شود و هیچ کاری نمی توانم برایش انجام بدهم. شب هایی بود که صدا های عجیب او را می شنیدم و احساس می کردم که در خواب کابوس دیده است و می توانستم حدس بزنم که پسرم خواب های وحشتناکی می بیند، خواب و رویا و کابوس، کابوس سقوط، سقوط آدم هایی از بام های بلند، سقوط سنگین سنگ هایی در خلاء، سقوط نوجوانی در مغاک سیاه یاس، خواب چهره ی مسخ شده ای که درد می کشد و فقط درد می کشد، خواب نعره های وحشیانه ی نومیدی، خواب مردانی که پسران خود را به مسلخ می کشند تا زودتر تمام شوند و زن هایی که رحم های خود را می دریدند تا نطفه ای در آن بسته نشود، و این تنها کارهایی بود که می توانستند بکنند... وفریاد، فریاد یاس که مثل پنبه خفه بود، و چیزهایی عجیب و اتفاقات عجیب که من پیر شده ام تا توانسته ام خود را عادت بدهم که با دیدن و شنیدن شان از تعجب شاخ در نیاورم، اما امیر هنوز موفق نشده که عجایب روزگار را عادی تلقی بکند و احساس گناه – این استنباط من است- چیزییست که بیش از استخوان لای زخم، او را آزار می دهد و امیر نسبت به من که پدرش هستم هنوز جوان است. اما انقدر جوان نیست که من بتوانم به زبان اندرز با او حرف بزنم، برای همین است که من و پسرم کم کم داریم زبان مشترکمان را گم می کنیم. چون امیر علاقه ای به گفتگو ندارد و من هم شرم از حرف زدن دارم. آخر من با او از چه چیز حرف بزنم که آن چیز اعتبار سخن را بتواند حفظ کند؟ و می شود که ملتی این همه حرف ناگفته و این همه سکوت داشته باشد؟ پس فقط فرزانه است که هر از گاهی دور از چشم شوهرش، در یک فرصت دزدانه سر می رسد و سعی می کند با لحن و روحیه ی عامبانه ی خود امیر را به حرف بیاورد، چون فقط او و امثال او می توانند مصیبت های بزرگ را در کلمات کوچک جای بدهند و کمتر نگران کم و کیف آن چه می گویند، باشند. فرزانه مثل یک زن خوب معمولی لب آخرین پله ی زیرزمین می نشیند، بچه ی کوچکش را روی زانو ها می گیرد و در حالی که آن دو تای دیگر از سر و کولش بالا می روند، اشک می ریزد و با امیر حرف می زند و من اگر حواسم را جمع کنم، می توانم بشنوم که می گوید -... از غصه دارم غمباد می گیرم داداش جان. اقلا به من رحم کن. من دیگر نمی توانم ببینم که تو یکی هم داری جلو چشمم آب می شوی. هر کدام تان یک جور از دست مان رفتید. محمدتقی که آن جور، مسعود هم که... هیچ خط و خبری ازش نیست و کم کم دارم ناامید می شوم، و خواهرمان پروانه... پروانه... خواهرکم، امیرجان! هیچ چیز معلوم نیست، هیچ چیز معلوم نیست به جز مرگ، به جز مرگ. مرگی که دیگر دارد بی آبرو می شود، که حرمتش شکسته. وقتی خیال آن روزی به سرم می افتد که لابد جنازه ی مسعود یا پلاکی از او می اورند، هر وقت به خیالش می افتم، از این که نمی دانم چه کاری باید بکنم خنده ام می گیرد.

هر وقت به فکر روزی می افتم که جنازه ی محمدتقی را آورده بودند، از اینکه نمی دانستم چه کاری باید می کردم گریه ام می گیرد. مرگ و مرگ، چه قدر مرگ... برادرهایم، برادرهایم... برادرها! ببین چه پیش آمده، ببین چه اتفاقی افتاده که من می توانم این جور اشکارا، این جور بی پروا و بی حیا از مرگ حرف بزنم! خواهرمان چه می شود، امیر، خواهرک مان؟ شهر پر است ار حجله ها و درکوچه ها تابوت ها راه می روند و خیابان ها با خون و خون ها فرش شده است و شوهر من عمله ی مرگ شده، چون که تصمیم دارد... چه می دانم! و من... برادر جان، غمباد... غمباد بیخ گلویم را گرفته است و دارد خفه ام می کند و تو... خاموش، خاموش... من را از این پریشانی در بیاور برادر جان، امیر... امیر!... من می بینمت که تو داری کاسته و کاهیده می شوی و این درد دارد مرا نابود می کند داداش جانم. اقلا یک کلمه... امیر!"

آبشخور

یک کلیپ و یک اهنگ از زنده یاد فریدون فرخزاد:

2010-09-28T04:36:00.000-07:00

فرخزاد: من یک چپ بودم!

برای شنیدن و دیدن این كلیپ بسیار زیبا اینجا کلیک کنید:

دریافت

در این فیلم کوتاه، فریدون فرخزاد از اندیشه ها و گرایشات سیاسی اش سخن می گوید.
همچنین:

دانلود آهنگ دو صدایی فریدون فرخزاد و نلی با نام منم اون که همیشه (فریدون فرخزاد و نلی)

دانلود آهنگ

پیوندها:

درباره نلی(شمسی اشتری)اینجا را ببینید.

دانلود آثار دریا دادور:سرزمین من كی رك تو را گشوده ؟

2010-09-28T04:26:00.000-07:00

دریا دادور

اطلاعات هنرمند
تولد	۱۳۵۰ - مشهد
اصل/ملیت	ایرانی‎
سبک‌ها	اپرا و سلو سوپرانو
فعالیت(ها)	خواننده و تنظیم‌گر
وب‌گاه	http://www.daryadadvar.com

دريا دادور دختر چنگ سحرآميز قصة حسن و خانوم حنا ) لوبياي سحرآميز ( است. صداي خوش و روح شاعري در او موروثي است و عشق بي‌پايان او به موسيقي و آواز از كودكي در رگهايش جاريست.

از كودكي روي صحنه و در لابه‌لاي دكورهاي تئاتر زندگي كرده، از دنياي جادوئي آن الهام گرفته و با عشق به تماشاچي و مردم، رؤياهاي آينده‌اش را ساخته است.

دريا با دريايي از عشق به وطن، سرزمين هزار و يك شب، تخت جمشيد، فردوسي، حافظ، خيام و مولانا را وداع مي‌گويد و براي كسب دانش، هنر، موسيقي و آواز راهي ديار موزار و بيزه مي‌شود.

در سال 1999 از كنسرواتوآر ملي تولوز فرانسه، موفق به دريافت مدال طلا در رشتة آواز ليريك مي‌شود و سپس در سال 2000 ديپلم حرفه‌اي‌اش را در رشتة آواز باروك اخذ مي‌نمايد.

او بلافاصله پس از پايان تحصيلاتش در تئاتر سلطنتي كومپين فرانسه، به عنوان سوليست در دو اجراي متوالي ايفاي نقش مي‌نمايد.ین صفحه را از دریا دادور ببینید:

دختر موسیقی شرق و غرب

دريا دادور در تابستان سال 2002 چندين شب متوالي در تهران با همراهي اركستر سمفونيك ارمنستان به رهبري لوريس چكناوريان، آواز هاي نقش تهمينه در اپراي ملي رستم و سهراب را اجرا مي‌كند و در زمستان همان سال در تالار وحدت ) رودكي ( تهران چندين شب پي‌درپي در جشنوارة موسيقي ملل به رهبري لوريس چكناوريان آواز مي‌خواند.

او بارها براي اجراي كنسرت به كشورهاي مختلف جهان از جمله ايران، فرانسه، آلمان، سوئد، عمان، آمريكا ، كانادا و .... دعوت مي‌شود.

عشق دريا به شعر و موسيقي و گويش‌هاي گوناگون سرزمين زادگاهش ، او را قادر ساخته است تا طيف وسيعي از ترانه‌هاي محلي و سنتي ايران را به سبک خود و به زيبائي اجرا نمايد. او آهنگهایی نیز روی اشعار فارسی ساخثه و میسازد. ترانه "رقص من" روی قطعه یی از شغر"زهره و منوچهر" ایرج میرزا و "تاب بنفشه" روی غزلی از "حافظ" از جمله خلاقیتهای اخیر او میباشد.

تصویری

Salam Iran - Norouz 1387

ey-Iran

Ey Iran Live In Concert

Sarzamine man 2006

صوتی

Sarzamine man,

Vatanam

آهنگهای دریا دادور ( ملکه سبک Folk Opera در ایران )

Album Download By RapidShare
Album MP3 & 160 kb/s
Album MP3 & 128 kb/s

Album Download By MediaFire
Album MP3 & 160 kb/s
Album MP3 & 128 kb/s

دانلود Track ها:
( Right Click & Save Target As )1.ناز پرستو
2.تاب بنفشه
3.یاد من کن
4.ماه پیشانو
5.نوایی
6.جینگ جان
7.سرزمین من
8.دلم میخواست

دانلود یکجا: سرور اول سرور دوم سرور سوم سرور چهارم

دانلود كلیپ بسیار زیبا از الكساندر ریباك

2010-09-28T04:01:00.000-07:00

الکساندر ریباک - "Fairy Tale"

آهنگ برگزیده ی خواننده ی جوون نروژِی که تونست تو دور نهایی مسابقات یورو ویژن 2009 با 387 امتیاز مقام اول رو کسب کنه . سبک آهنگ پاپ,فوک هست و ریتم تند و شادی داره.

اجرای زنده ی آهنگ توی مراسم فینال هم خیلی جالب بود و توجه خیلیارو جلب کرد . اگه به اینترنت پر سرعت دسترسی دارین پیشنهاد میکنم حتما کلیپ رو ببینید .

Fairy Tale

Years ago, when I was younger

I kinda liked a girl I knew.
She was mine, and we were sweethearts
That was then, but then it’s true

I’m in love with a fairytale,
even though it hurts
‘Cause I don’t care if I lose my mind
I’m already cursed.

Every day we started fighting,
every night we fell in love
No one else could make me sadder,
but no one else could lift me high above

I don’t know what I was doing,
when suddenly, we fell apart
Nowadays, I cannot find her
But when I do, we’ll get a brand new start

I’m in love with a fairytale,
even though it hurts
‘Cause I don’t care if I lose my mind
I’m already cursed

She’s a fairytale
Yeah…
Even though it hurts
‘Cause I don’t care if I lose my mind
I’m already cursed

"پری"

سالها پیش وقتی که جوون تر بودم

عاشق کسی بودم که خوب میشناختمش

اون مال من بود و ما معشوقه های همدیگه بودیم

این مال اون موقعهاست , اما حقیقت داره !

من عاشق یه پری هستم !

حتی اگه این اثر بدی روم بذاره

چون اگه دیوونه هم بشم برام مهم نیست

من از قبل نفرین شدم . . .

هروز دعوا میکردیم ولی هر شب عاشق هم میشدیم

هیچ کس دیگه نمیتونست بیشتر از اون منو ناراحت کنه

اما هیچ کس دیگه هم مثل اون نمیتونست من و تا این اندازه به اوج ببره

من نمی دونستم دارم چیکار میکنم تا موقعی که ناگهان ......

"از هم جدا شدیم"

این روزا نمیتونم پریم رو پیدا کنم

اما اگه بتونم پیداش کنم , دوباره از نو شروع میکنیم

من عاشق یه پری هستم!

حتی اگه این اثر بدی روم بذاره

چون اگه دیوونه هم بشم برام مهم نیست

من از قبل نفرین شدم . . .